Wyniki wyszukiwania dla hasła: Piosenki wydane w roku 1968

Czesc!


czesc

Troszeczke moich uwag co do slowa Wonderwall. Czy zastanawialiscie sie
kiedys nad sensem tej piosenki?
(bede tluk tekst z glowy wiec sorry za bledy):
"You gonna be the one that saves me... And after all... You're my
wonderwall"...
czyli w wolnym tlumaczeniu:
"Ty bedziesz ta jedyna ktora mnie ochroni... i w koncu... jestes moja
wonderwall"... i przychodzi tutaj na mysl ze w piosence chodzi o to ze ta
kobieta (Peggy?) do ktorej mowi Noel jest jego "sciana". Sciana ktora ma go
chronic przed... i tutaj juz wolna interpretacja. Ona jest chyba jedyna
rzecza, ktora go wlasnie przed czyms powtrzymuje -taka cudowna sciana.


Chyba wlasnie o to chodzi. Bo Noel opowiadal w 90s Backspin na VIVA 2 (moze ktos
widzial... Noel opisywal rok 1995) ze Meg zawsze pocieszala go w trudnych
momentach i byla mu bardzo potrzebna... byla dla niego oparciem (rodzaj sciany ?
:)), wiec moze stad ten "wonderwall"... masz racje.

A co do Wonderwall, ja z nowu z slyszalem ze nazwa pochodzi od nazwy filmu,
z 6x roku, do ktorego muzyke pisal wlasnie G. Harisson.


Film nazywal sie Wonderwall The Movie, a muzyke stworzona do tego filmu przez
Harrisona wydano na albumie Wonderwall Music (chyba bylo to w 1968).

pozdr.



Saucerful Of Secrets (1968)



Nagrany w 1968 roku album to pierwsze wydawnictwo Pink Floyd, bez większego udziału Syda Barreta. Co prawda jego nazwisko widnieje w niektórych wydaniach tej płyty, to podczas rzeczywistej sesji Saucerful Of Secrets już go z nimi nie było. Muzycy doszli do wspólnego wniosku, że nie wystarcza im tworzenie prostych piosenek. Później ten zamysł okazał się strzałem w dziesiątkę, bo niesamowita inwencja brzmieniowa oraz umiejętność operowania nastrojem stały się ich wizytówką. Ta płyta po raz pierwszy pokazała światu, jak ekipa potrafi z najprostszego riffu wyczarować muzyczny intrygujący świat. Dowodem tego jest IMO najlepszy twór na tym krążku, o jakże wymownym dla stylu tego zespołu tytule Set The Controls For The Heart Of The Sun lub Let There Be More Light. Różnica pomiędzy tym wydawnictwem a debiutem jest wręcz kolosalna. Z prostego powodu - Roger Waters jest po prostu wokalistą zupełnie innego rodzaju i innej mentalności artstycznej. Reasumując, ta płyta nie jest jakimś oszałamiającym dziełem wydanym po szyldem Pink Floyd - ba - do najleszych ich albumów nie ma nawet najmniejszego porównania i dlatego praktycznie nie wytrzymała próby czasu. Za to posiada jeden atut, który okazał się kluczowy, jeśli z tego punktu co jesteśmy teraz, zwrócimy oczy ku całej karierze zespołu. Otóż Waters i spółka udowodnili, że bez Barretta nie są skazani na muzyczną i komercyjną porażkę, co wielu ówczesnych producentów im przepowiadało...

8,5/10

Chyba jednak Ty je mylisz. Bończyk brała udział w tej edycji JOÂÅą, a Borys pierwszej edycji "tańców" na lodzie.
Olga Bończyk (ur. 16 stycznia 1968 we Wrocławiu) – aktorka teatralna i filmowa (m.in. teatry: Rampa i Roma w Warszawie). Absolwentka wydziału wokalno-aktorskiego Akademii Muzycznej we Wrocławiu, w 1999 roku wzięła udział w koncercie "Debiuty" podczas XXXVI Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu.

Przez 7 lat była żoną aktora Jacka Bończyka. Przez 2 lata – Tomasza Gorazdowskiego. Zna język migowy (oboje jej rodzice byli głuchoniemi).

Przez wiele lat koncertowała z zespołem Spirituals Singers Band.

Od 10 marca 2007 w TVP2 prowadzi program SmaczneGO!.

Jej o cztery lata starszy brat jest koncertmistrzem II skrzypiec w orkiestrze Agnieszki Duczmal.

Olga Borys (ur. 1 stycznia 1974 w Gubinie) - polska aktorka.

Jest córką oficera WP. Ukończyła V Liceum Ogólnokształcącego we Wrocławiu. Jest absolwentką PWSFTViT w Łodzi. Wcześniej relegowano ją z PWST we Wrocławiu. Występowała w Teatrze Studio w Warszawie, w Teatrze Kwadrat i gościnnie na deskach Teatru im. J. Osterwy w Lublinie. W 2004 roku wystąpiła w lutowym wydaniu miesięcznika Playboy.

Popularność przyniósł jej sitcom komediowy Lokatorzy, gdzie wcieliła się w postać Zuzi ÂÅąnieżanki.

Jej mężem jest aktor Wojciech Majchrzak. 21 lipca 2006 r. urodziła córkę Mirę.

Takie krótkie, zalążki.


W skład zespołu wchodzą Piet Blank (urodzony 15 czerwca 1971) i René Runge (pseudo Jaspa Jones) (ur. 27 czerwca 1968). Przy produkcjach pomaga im znany producent muzyki elektronicznej Andy Kaufhold (ur. 17 grudnia 1969). Posiadają własne studio w Düsseldorfie nazwane przez nich Spacedust Studio.

W 2006 r. ukazał się album The Singles (2006) zawierający 22 utwory, wśród nich takie piosenki jak Somebody czy Catch. Catch to singel powstały na podstawie piosenki zespołu Kosheen pod tym samym tytułem z 1998 roku. Wokal wykonywany jest przez Elles DeGraaf. Teledysk do tego utworu został wyreżyserowany przez Conchitę Soares i Toniego Froschhammera, główną rolę zaś gra w nim aktorka telewizyjna Nadine Warmuth (z serialu RTL Hinter Gittern).

30 maja 2008 roku wydali singiel Miracle Cure z udziałem Bernarda Sumnera. Singiel ten był zapowiedzią nowego albumu duetu zatutułowanego "The Logic Of Pleasure". Premiera krążka odbyła się 6 czerwca 2008 roku. Zawiera on 11 utworów. Bonusem dodanym do limitowanej liczby egzemplarzy ma być dodatkowa płyta audio z utworami z poprzednich albumów.



Grupa The Doors powstała w 1965 w wyniku przypadkowego spotkaniaRaya Manzarka (klawiszowca) i Jima Morrisona (wokalista). Manzarek kiedy usłyszał, że Morrison pisze piosenki poprosił o zaprezentowania jednej z nich. Morrison zaśpiewał Moonlight Drive, a Manzarek stwierdził, że moglibyśmy założyc zespół rockowy i zarobić milion dolców Skład grupy uzupełnili John Densmore (perkusista) i Robby Krieger (gitarzysta). W 1967 Doorsi wydali swoją pierwszą płytę pod tytułem The Doors. Wydali jeszcze 5 płyt studyjnych Strange Days (1967), Waiting For The Sun (1968), The Soft Parade (1969), Morrison Hotel (1970) i L.A. Woman (1971). Dołożyli do tego absolutnie genialny album koncertowy [i]Absolutly Live (1970) . Kariera The Doors skończyła się 3 lipca 1971 roku wraz ze śmiercią Jamesa Douglasa Morrisona.

Piosenka napisana przez Boba Thiele i George'a Davida Weissa. Pierwszy raz wykonana została przez Louisa Armstronga (napisana została specjalnie dla niego), a wydana na singlu na początku roku 1968. Stanowić miała swoiste lekarstwo na coraz większy rasizm i napiętą sytuację polityczną w Stanach Zjednoczonych

Płyta "Upojenie" o którą było tyle szumu swego czasu, zawiera piosenki live z 4 koncertów ( rok 1968, 1969, 1970, 1974). W obecnej chwili musiałbym dokładnie przesłuchac przede wszystkim dodatki z serii "Świecie nasz" i skonfrontować je z nagraniami umieszczonymi na "Upojeniu". Wydaje mi się jednak, że np. "Twoja postać" jest nagraniem które nie występuje w serii "Świecie nasz". To samo chyba dotyczy "Świecie nasz", "Jeszcze pożyjemy" i "Godziny miłowania" zreszta wszystkie te cztery utwory pochodzą z tego samego koncertu ( 1974).

Dwa słowa sprostowania odnośnie płyty "Upojenie". O ile się nie mylę, był nawet jakis proces o to wydanie. Później wyszła płyta z okładką taką samą jak "Upojenie" pt "The Best" o rozszerzone utwory min.w/w przeze mnie. Oba wydawnictwa wydała firma FMD Records.

One and One id Two zagrał bardzo mało znany zespół The Strangers and Mike Shannon. Nie wiem jakie były dokładnie losy tej piosenki, ale nie sądze, żeby ktoś nagrał sobie covera bez zgody TB. Piosenka została wydana w 1964 roku i nie weszła na listę przebojów. TB wiedzieli co robią.

a mi się zdawało że Paul skomponował to nagranie gdzieś w 1968...

Miesiąc z życia legendarnego muzyka

W najbliższym czasie w sprzedaży ukażą się niepublikowane dotąd materiały dotyczące Jimiego Hendriksa. Siostra zmarłego muzyka Janie zapowiedziała wydanie DVD z filmowym zapisem zakulisowego życia legendarnego artysty.

W 1969 roku kamera towarzyszyła Hendriksowi przez miesiąc, rejestrując całe jego prywatne życie – przygotowania do koncertów, odpoczynek w domu czy wypady na miasto. Materiał będący efektem miesięcznej pracy ekipy filmowej ma się ukazać jeszcze w tym roku.

To jednak nie koniec wiadomości. W przyszłym miesiącu na aukcji ma zastać wystawiona kaseta z nagraniem 14 piosenek wykonanych przez Hendriksa w wersji akustycznej. W większości są to utwory, które miały się znaleźć na płycie "Electric Ladyland" z 1968 roku.

Kaseta, która według szacunków może osiągnąć cenę nawet 100 tys. funtów, była prezentem, jaki legendarny muzyk sprawił swojemu sąsiadowi Carlowi Niekirkowi w podzięce za pożyczenie mleka i cukru*. Dziesięć lat temu siostra Niekirka zdecydowała się sprzedać nagranie.

Źródło: http://www.dziennik.pl/kultura/article346982/Hendrix_jakiego_nie_znalismy.html

* - Jimi był z natury sympatycznym gościem

Jimi Hendrix Experience - Smash Hits
Wyszło w kwietniu 1968 (UK-Track). Owszem składanka, ale to na tym albumie są po raz pierwszy zebrane w jednym miejscu pierwsze 4 single zespołu (strony A i B), czyli mowa o tak ważnych piosenkach jak: Purple Haze, The Wind Cries Mary, 51st Anniversary, Hey Joe, Stone Free, The Stars That Play With Laughin' Sams Dice, Highway Chile, The Burning Of The Midnight Lamp. A do tego parę kawałków z debiutu.

Jako plyta WYDANA w 1968 kwalifikuje sie do naszego zestawienia na rok 1968. Dobrym argumentem na "skladaki" niech bedzie plyta Pink Floydow "Relics" wydana w 1971. Nie sadze abysmy ja pomineli przy plebiscycie na rok 1971.

Ponowna prosba o ropoczecie pracy na swoimi zestawieniami.

Poniewaz mam duzo wiecej wolnego czasu na zliczanie punktow podczas weekend-u, zatem prosze o nadsywanie zestawien do mnie poczawszy od piatku.

Gandalf - same (1968)



Ta płyta nie każdemu może się spodobać bo przecież na pozór to zwykłe popowe piosenki. Jednak gdy się wsłuchać uważnie to można doszukać się w tej muzyce oprócz psychodelii także śladów rodzacej się dopiero progresji. Utwory są krótkie ale świetnie zaaranżowane, melodyjne, a czasami niepokojąco klimatyczne. Jeśli już porównywać to słychać tu Jefferson Airplane czy ciut Moody Blues, jednak dominuje tu nastój psychodelii.
To jedna z tych płyt, które odkrywa się wraz z kolejnymi przesłuchaniami i do której się wraca. Sam słucham jej dosyć często choć to raczej muzyka na wieczór więc wymagająca odpowiedniego klimatu . Polecam wszystkim miłośnikom lat 60-tych, zagorzałym fanom progressu jednak odradzam bo dla nich będą to nudy .
Nie wiem czy wydali jeszcze jakieś płyty ale ta jest pierwsza.

1. Golden Earrings
2. Hang On To A Dream
3. Never Too Far
4. Scarlet Ribbons
5. You Upset The Grace Of Living
6. Can You Travel In The Dark Alone
7. Nature Boy
8. Tiffany Rings
9. Me About You
10. I Watch The Moon

W 2002 roku ukazała się remasterowana wersja na CD.

Oststnio wiele było pisane o świetnej jakości koncertach The Doors, które pojawiają się (i dobrze!) jak grzyby po deszczu Dla kontrastu wpadł ostatnio w moje ręce bootleg wydany przez Screaming Butterfly "Liqiud Night", który nie dosyć, że jest kompilacją dwóch wystepów zespołu, to jeszcze nie grzeszy - delikatnie mówiąc - jakością dźwięku. Wydawnictwo to jest ciekawe z powodu obecności rzadko wykonywanych przez The Doors na żywo piosenek "Who Scared You" oraz "Spanish Caravan". Interesująca jest też ponad 22-minutowa wersja "When The Music's Over"; Morrison robi w tej kompozycji dwie długie przerwy na pogaduszki z publicznością.

The Doors: Liquid Night (1996)


1. Medley: Back Door Man, Five To One [15:10]
2. Fun Rap (poem) [0:45]
3. Touch Me (attempt) [1:25]
4. Love Me Two Times [3:02]
5. When The Music's Over [22:15]
6. Wake Up! [1:20]
7. Light My Fire [11:50]
[live at Dinner Key Auditorium, Miami/FL, 1.III.1969]
8. Who Scared You [4:17]
9. Spanish Caravan [4:07]
10. Wild Child [4:58]
11. Touch Me [3:38]
12. The Unknown Soldier [4:28]
[live at The L.A. Forum, Inglewood/CA, 14.XII.1968]

Nie wiedzieć czemu płyta nie troszczy sie nawet o chronologię, serwując najpierw występ z 1969 roku, a dopiero po nim ten o rok wcześniejszy. Takie są jednak chyba uroki bootlegów...

PS. zapomniałem dodać, że w "Touch Me" za orkiestrę i saksofon robi Manzarek

Marek Grechuta - Złote Przeboje vol.1 :



Jest niekwestionowaną gwiazdą polskiej estrady. Wszechstronnie uzdolniony. Śpiewa, pisze wiersze, maluje. Z wykształcenia architekt. Urodził się w Zamościu. Tu ukończył L.O. im. Zamoyskiego. Następnie podjął studia na architekturze Politechniki Krakowskiej. Na estradzie zadebiutował w styczniu 1967 roku, a już w listopadzie na VI Festiwalu Piosenki Studenckiej zdobył pierwsze nagrody. Jego Tango Anawa otrzymało Grand Prix, a on sam drugie miejsce indywidualne. Największe sukcesy odnosił podczas Festiwali Piosenki Polskiej w Opolu. Już w 1968 roku otrzymał nagrodę dziennikarzy. W rok później nagrodę Telewizji Polskiej za piosenkę Wesele. Dwukrotnie wyśpiewał tam Nagrody Główne: za Korowód w 1971 r. i za Hop, szklankę piwa w 1977 r. Śpiewa najczęściej własne teksty, do własnej muzyki. Korzysta również z muzyki komponowanej przez Jana Kantego Pawluśkiewicza, do wierszy Leszka Aleksandra Moczulskiego, Juliana Tuwima, Tadeusza Micińskiego, Józefa Czechowicza, Adama Mickiewicza, Bolesława Leśmiana, Tadeusza Nowaka i innych. Koncertował w Europie, Ameryce i Australii. Jego piosenki znają wszystkie pokolenia Polaków.

[Typ]................................................Album
[Gatunek]........................................Poezja śpiewana
[Data Wydania]..............................1990
[Jakość]...........................................MP3
[Releaser]........................................sam_son
[Rozmiar]........................................88,67 MB

Tracklist :

01. Twoja postać [3:45]
02. Wesele [3:26]
03. Będziesz moją panią [1:40]
04. Nie dokazuj [3:48]
05. W dzikie wino zaplątani [3:04]
06. Serce [4:52]
07. Ocalić od zapomnienia [3:58]
08. Niepewność [2:54]
09. Dni, których nie znamy [3:18]
10. Kantata [5:31]
11. Korowód [8:44]

Adam Ziemianin:
ur. 12 maja 1948 w Muszynie - polski dziennikarz, poeta i autor tekstów.

Ukończył Studium Nauczycielskie, studiował filologię polską na UJ. W 1977 rozpoczął pracę jako dziennikarz w piśmie Kolejarz, następnie pisał dla gazety Echo Krakowa - do 1997. Był dziennikarzem Gazety Krakowskiej. Znany jest jako autor tekstów do piosenek śpiewanych przede wszystkim przez : Stare Dobre Małżeństwo i Krzysztofa Myszkowskiego. Sporadycznie po twórczość Ziemianina sięgali: Elżbieta Adamiak, Jacek Wójcicki, Wolna Grupa Bukowina.

Jego poezję rozpragowały przede wszystkim liryczne utwory skomponowane i śpiewane przez Krzysztofa Myszkowskiego (SDM).

Debiutował w 1968 na łamach Życia Literackiego wierszem "Święty Jan z Kasiny Wielkiej". W 1975 wydano pierwszym tomik Adama Ziemianina pt. "Wypogadza się nad naszym domem". Przez Ryszarda Matuszewskiego został uznany za jeden z najciekawszych debiutów tego roku. Prace Adama Ziemieanina tłumaczono m.in. na język angielski, niemiecki, rosyjski, włoski.

Jest laureatem Łódzkich Wiosen Poetyckich, konkursu im. Jana Śpiewaka. W lutym 2006 r., za tom poezji Makatki otrzymał Nagrodę Krakowska Książka Miesiąca.

Kilka utworów

'Rozmowa bez słowa

Z tobą choćby pomilczeć
Jakże jest ciekawie
Gdy siedzisz cała piękna
Przy swej małej kawie

I podnosisz filiżankę
Nie nazbyt wysoko
Jakbyś chciała sprawdzić
Czy jest jeszcze po co

Włosy twe kochane
Oczy twe kawowe
Jakże cię podziwiam
W tej cichej rozmowie"

---------------

Liść zakładnik

W pokoiku
na Ogrodowej
znalazłem
nadczytany
przez myszy
tomik poezji
(że nawet one
też muszą
zachwycać się
Villonem)

Między wierszami
"Wielkiego testamentu"
mieszkał liść
zakładnik
dawno przeszłej
jesieni

Udało mu się
przecież tyle liści
przechodzi do zielnika
niepamięci
a on swą starość
spędził między wierszami
i teraz jest mądry
prawie jak drzewo."

Kicz w najgorszym wydaniu, że chowają się nawet jeleń na rykowisku i gala piosenki biesiadnej. Ale czy się to podoba, czy nie podoba, to właśnie ten malutki budynek jest symbolem Krymu, by nie rzec Morza Czarnego.

Na coś tak koszmarnego mógł wpaść ktoś z dużą kasą i zupełnie pozbawiony gustu. I tak też było. Zruszczony Niemiec, baron Steingel, który zrobił majątek na ropie z Baku, polecił zbudować na pionowej miniaturę zamku rycerskiego, oczywiście w modnym wówczas, neogotyckim stylu. W 1912 roku budowla stała.



Albo szejk się nim znudził, albo popadł w tarapaty, bo już w 1914 roku właścicielem zostaje moskiewski kupiec. Ten praktycznie podchodzi do zameczku i urządza w nim restaurację i nadaje dzisiejszą nazwę Jaskółcze gniazdo. Dotąd zameczek nosił pretensjonalną nazwę Zamek miłości.

Po rewolucji październikowej zameczek pełnił różne funkcje, bazy turystycznej, biblioteki sanatoryjnej i kawiarni.

Potężne (6 stopni w skali Richtera) trzęsienie ziemi w 1927 r. Udowodniło, że architekt spisał się na medal; Z odległej o kilkaset metrów skały do morza runął potężny jej fragment. Dziś skała jest cofnięta o kilkadziesiąt metrów, a z morza sterczy Żagiel, mała skałka, która ocalała z tamtego kataklizmu. Spod fundamentów Jaskółczego Gniazdo odpadł kawał skały, a zameczek co prawda drgnął, bo odpadły charakterystyczne szpice na wieży, ale stał.



Przez czterdzieści lat obowiązywał tam zakaz wstępu, właśnie ze względu na niebezpieczeństwo zawalenia się całej budowli. Dopiero w roku 1968 zaczęto remont i wzmacnianie konstrukcji i skały. Po jego ukończeniu, w 1971 w zameczku urządzono kawiarnię.

Dziś znów jest tu restauracja. Prawdopodobnie najdroższa na Ukrainie, bo na Krymie na pewno. Mało tego, żeby się do niej dostać trzeba... zapłacić. Bo na Krymie biorą pieniądze absolutnie za wszystko. Nawet za możliwość podziwiania pięknych widoków. Drugi taki przypadek to bilety wstępu do części parku, z której można oglądać ładniejszą fasadę pałacu Woroncowa w nieodległej Ałupce.



cudaswiata.pl

Hayden Panettiere



Data urodzenia: 21 sierpnia 1989
Miejsce urodzenia: Palisades, Nowy Jork
Ważne role:
-Claire Bennet w serialu Herosi
-Sheryl Yoast w filmie Remember the Titans
-Lizzie Spaulding w operze Guiding Light

Hayden Lesley Panettiere (ur. 21 sierpnia 1989 roku) – amerykańska piosenkarka i aktorka.

W 2007 roku wyda swoją pierwszą płytę. Pierwszym singlem jest piosenka "Your New Girlfriend". Wystąpiła w blisko 50 reklamach telewizyjnych. Spotyka się z Stephen Colletti z serialu MTV Laguna Beach: "The Real" Orange County.

Filmografia:
2007: Shanghai Kiss jako Adelaide
2006: Architect, The jako Christina Waters
2006: Księga Daniela (Book of Daniel, The) jako Veronica 'Ronnie' Dewing
2006: Mr. Gibb jako Allyson "Ally" Palmer
2006: Dziewczyny z drużyny 3 (Bring It On: All or Nothing) jako Britney
2006: Herosi (Heroes) jako Claire Bennet
2005: Księżniczka na lodzie (Ice Princess) jako Gen Harwood
2005: Lies My Mother Told Me jako Haylei Sims
2005: Zebra z klasą (Racing Stripes) jako Channing Walsh
2004: Tiger Cruise jako Maddie Dolan
2004: Mama na obcasach (Raising Helen) jako Audrey Davis
2004: Fabryka Marzeń (Dust Factory, The) jako Melanie Lewis
2003: Normalny (Normal) jako Patty Ann
2001: Afera naszyjnikowa (Affair of the Necklace, The) jako Młoda Jeanne de la Motte Valois
2001: Niejaki Joe (Joe somebody) jako Natalie Scheffer
2001: Chestnut Hill jako Molly Eastman
2000-2006: Zwariowany świat Malcolma (Malcolm in the Middle) jako Jessica
2000: Tytani (Remember the Titans) jako Sheryl Yoast
2000: Dinozaur (Dinosaur) jako Suri (głos)
1999: List w butelce (Message in a Bottle)
1999: Prawo i bezprawie (Law & Order: Special Victims Unit) jako Ashley Austin Black (2001) / Angela Agnelli (2005)
1999: If You Believe jako Młoda Susan 'Suzie' Stone/Alice Stone
1999: Sekrety milionerki (Too Rich: The Secret Life of Doris Duke) jako Młoda Doris Duke
1998: Moja miłość (Object Of My Affection, The) jako Syrena
1998: Dawno temu w trawie (Bug's Life, A) jako Dot (głos)
1998: Will of Their Own, A
1997-2002: Ally McBeal jako Maddie Harrington (2002)
1996: How Do You Spell God?
1994-2003: Dotyk anioła (Touched by an Angel) jako Diana
1968: One Life to Live jako Sarah Victoria 'Flash' Roberts (1994-1997)
1952: Guiding Light, The jako Elizabeth 'Lizzie' Spaulding (1996-2000)

Jest to moja ulubiona aktorka w serialu ponieważ fajnie gra i bardzo fajnie wygląda

Najbardziej oczekiwana przez polskie nastolatki książka ostatnich miesięcy! Ponad 100 tysięcy sprzedanych egzemplarzy w Niemczech.

Obszerna dokumentacja zawrotnej kariery najbardziej pożądanego rockowego zespołu 2006 roku - Tokio Hotel.

Tokio Hotel są najbardziej niesamowitym początkującym zespołem wszech czasów: żarliwe piosenki czterech seksownych chłopaków są ciągle nadawane przez stacje muzyczne VIVA i MTV oraz stacje radiowe. Ich single, albumy, płyty DVD przewinęły się w liczbie setek tysięcy przez lady sklepowe. Nie tak dawno, kiedy nazywali się jeszcze Devilish, Bill, Tom, Georg i Gustav musieli czasem występować przed dziesięcioma albo mniejszą liczą słuchaczy...Dzisiaj grają wyłącznie w największych halach, przed tysiącami zachwyconych fanów, których spektakularne okrzyki radości robią dwukrotnie tyle hałasu co startujący jumbo jet! Dlatego nie jest niespodzianką, że ci przefajni magdeburczycy sprzątnęli już workami najważniejsze muzyczne nagrody. Niewiarygodne i niemal cudowne jest to, że Tokio Hotel na to wszystko potrzebowali niespełna roku!
W tej książce po raz pierwszy została streszczona cała historia ich nieprawdopodonego sukcesu!

Autorzy

Michael Fuchs-Gambock, rocznik 1965, był kilka lat kierownikiem redakcji muzycznej magazynu "Wiener" i pracuje obecnie jako niezależny autor nad licznymi cieszącymi się powodzeniem publikacjami w kraju i za granicą. Tokio Hotel. So laut du kannst jest jego drugą książką.

Thorsten Schatz, rocznik 1968, jest niezależnym dziennikarzem muzycznym i pracuje jako historyk muzyki pop. Pisze między innymi dla magazynu "Jazzpodium", "Hannoversche Allgemeine Zeitung" i "Access all Areas".

Patronaci medialni to:

BRAVO, 4FUN.TV, Gazeta.pl

http://img209.imageshack.us/my.php?image=tokiohotelix3.jpg - link do okładki polskiego wydania

Creedence Clearwater Revival – CCR – amerykańska grupa rockowa powstała w 1967. Reprezentowała i była prekursorem stylu rock and roll revival. W czasie, gdy rock stawał się coraz bardziej złożony i wyrafinowany, gdy na scenie królował psychodeliczny rock i na powierzchnię zaczęły przebijać się grupy grające rocka progresywnego, w tym samym czasie CCR zdecydowało się wykonać krok wstecz, w kierunku odrodzenia rock and rolla, czystego tak od komercyjnych naleciałości, jak i awangardowych ciągot. Muzyka grupy oparta na grze akustycznych i elektrycznych gitar, prosta i przejrzysta, wiele czerpała także z folku. W swym rzewnym nastroju zbliżała się także do południowego rocka. Sygnatura grupy był intrygujący, nosowy śpiew jej lidera Johna Fogerty. Do największych przebojów grupy należały Proud Mary, Born on the Bayou, Bad Moon Rising, Green River, Travelin' Band, Have You Ever Seen the Rain?, Up Around the Bend i Lookin' Out My Back Door. W 1969 grupa wystąpiła na festiwalu w Woodstock.

Grupa, wobec wewnętrznych tarć personalnych, rozwiązała się w 1972.

W 1993 roku grupa została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame. Piosenki zespołu często przybierały postać protest songów. Muzyka CCR w dalszym ciągu często pojawia się w mediach publicznych w Ameryce jak i na świecie.

W grupie CCR występowali:
Doug Clifford perkusja
Stu Cook gitara basowa
John Fogerty śpiew, gitara, większość tekstów piosenek
Tom Fogerty śpiew, gitara

Dyskografia CCR :
1968 Creedence Clearwater Revival
1969 Bayou Country
1969 Green River
1969 Willy and the Poor Boys
1970 Cosmo's Factory
1970 Pendulum
1972 Mardi Gras
1973 Live in Europe
1973 Creedence Gold
1973 More Creedence Gold
1975 Pre-Creedence
1976 Chronicle
1980 The Concert (nagrany 31 stycznia 1970 w Oakland Coliseum; wydany w 1980)
2001 Creedence Clearwater Revival: Box Set (6 CD)
2003 Bad Moon Rising: The Best of Creedence Clearwater Revival

Krótko istniejacy ale świetny zespół , nie ma jak klasyczna nuta

http://www.youtube.com/watch?v=ec0XKhAHR5I

Tadeusz Nalepa nie żyje
Jeden z najwybitniejszych polskich muzyków bluesowych, kompozytor, gitarzysta i wokalista Tadeusz Nalepa zmarł po długiej chorobie, miał 64 lata - poinformowała TVN 24.
Tadeusz Nalepa urodził się 26 sierpnia 1943 w Zgłobniu koło Rzeszowa. Ukończył szkołę muzyczną w Rzeszowie w klasach skrzypiec, klarnetu i kontrabasu.

Swoją karierę muzyczną rozpoczął od wyróżnienia wraz z Mirą Kubasińską w kategorii duetów na II "Festiwalu Młodych Talentów" w Szczecinie w roku 1963 . W 1965 roku założył grupę Blackout, i zaczął komponować muzykę do tekstów poety Bogdana Loebla. Zespół istniał do końca roku 1967, wydając siedem płyt.

W 1968 roku założył grupę Breakout - zespół istniał 13 lat i nagrał 10 płyt. Następnie w 1982 zadebiutował jako solista w Hali "Gwardii" w Warszawie w koncercie "Rock-Blok".

Tadeusz Nalepa reaktywował zespół Breakout w 1985 roku z okazji dwudziestolecia swojej działalności scenicznej.

W 1986 pismo "Jazz Forum" przyznało mu tytuł najlepszego: muzyka, kompozytora, gitarzysty. Wtedy też nawiązał owocną współpracę z zespołem Dżem, z którym nagrał płytę Numero Uno.

W 1988, po występach za granicą, wydał podwójny album To mój blues, zawierający nagrania z lat 1982-1988.

Od 1993 występował z formacją Nalepa-Breakout i z tym zespołem nagrał płytę Jesteś w piekle. W tym samym roku został laureatem nagrody im.Marii Jurkowskiej, przyznawanej przez Program III Polskiego Radia.

Zagrał setki koncertów w kraju i za granicą. W jego zespołach grywali najwybitniejsi polscy muzycy, a jego piosenki śpiewały największe gwiazdy polskiej estrady. Jesienią 2005 zmarła wokalistka kilku składów Breakoutu Mira Kubasińska. W 2003 roku Nalepa został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

/źródło: Onet.pl/

Tej pięknej, byłej modelki włoskiej chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Znalazłem tak coś o Niej akurat na dziś, tj. 24 sierpnia 2008 - kiedy to wystąpi w sopockim amfiteatrze.





Sabrina Salerno urodziła się 15 maja 1968 roku we Włoszech. Do tej pory sprawdziła się jako wokalistka, modelka, aktorka i producentka. Najbardziej znana jest z piosenek "Boys (Summertime Love)", "Hot Girl" czy "All of me (Boy Oh Boy)".
Po wygraniu konkursu piękności Sabrina zaczęła karierę modelki i zadebiutowała w telewizyjnym show. W 1985 roku wydała także swój pierwszy singiel "Sexy Girl", który znalazł się na liście najpopularniejszych przebojów we Włoszech.
Dwa lata później mogliśmy już posłuchać debiutanckiego albumu artystki zatytułowanego po prostu "Sabrina". Na nim właśnie znalazł jej najpopularniejszy utwór - "Boys (Summertime Love)". Singiel z tą piosenką sprzedał się w liczbie ponad 1,5 miliona kopii. Kolejny - "Hot Girl" - znalazł się na listach przebojów w Europie.

Rok 1988 to kolejny przebój Sabriny - "All of Me (Boy Oh Boy)". Jeszcze w tym samym roku ukazało się jej drugie wydawnictwo "Super Sabrina". Rok później piosenkarka wydała album z remiksami - "Super Sabrina Remix", a następnie singiel "Gringo". Niedługo po nim wyszedł utwór "Yeah, Yeah".

Pierwsze wydawnictwo Sabriny w języku włoskim to piosenka "Siamo donne" nagrana wspólnie z Jo Squillo. W 1991 roku w sklepach pojawił się trzeci album zatytułowany "Over the Pop".

Cztery lata później wspólnie z niezależną wytwórnią piosenkarka wydała single "Rockawillie" i "Angel Boy", jednak nie powtórzyły one sukcesu największych przebojów artystki. W roku 1996 Sabrina założyła własne studio nagraniowe, gdzie powstał włoskojęzyczny album "Marchio dove sei?". Tym razem był to zdecydowanie większy sukces niż w przypadku poprzedniego wydawnictwa.

Album "Flower’s Broken" został wydany w 1999 roku, a promował go singiel "I Love You". Sabrina powróciła dopiero w 2006 roku z piosenką "I Feel Love (Good Sensation)", którą można było ściągnąć jedynie z oficjalnej strony artystki.

Sabrina zagrała w wielu filmach i serialach, m.in. "Colori", "Jollu Blu" czy "Ferragosto O.K."

dnia Pią 21:18, 19 Wrz 2008, w całości zmieniany 1 raz

Judas Priest – brytyjski heavymetalowy zespół muzyczny założony w 1968 roku w Birmingham, jeden z klasycznych zespołów grających hard rock/heavy metal. W latach 80. stał się silną inspiracją dla muzyków New Wave of British Heavy Metal i thrashmetalowców.

Początkowo występowali w nim K.K. Downing i jego bliski przyjaciel, basista Ian Hill. Skład uzupełnili Alan Atkins (śpiew) i John Ellis (perkusja).

Nazwę Judas Priest zaczerpnięto z tytułu piosenki Boba Dylana "The Ballad Of Frankie Lee And Judas Priest". W 1971 do grupy dołączył nowy wokalista Rob Halford oraz perkusista John Hinch. Wkrótce zatrudniono drugiego gitarzystę, Glenna Tiptona (który początkowo grał również na instrumentach klawiszowych).

Wkrótce grupa nagrała pierwszy album pt. Rocka Rolla. Zespół stawał się coraz silniejszy a jego pozycję ugruntował znakomity krążek British Steel, wprowadzający grupę w lata 80.. Koncerty, na których Halford często wjeżdżał na scenę Harleyem, oraz jego ubiór (głównie skóra i ćwieki), przeszły do historii heavy metalu. Zespół uważa się za jeden z najważniejszych w muzyce metalowej, a przez niektórych uważany jest za najważniejszy. Nazywani często - "Metal Gods" - co tłumaczy się jako "Bogowie Metalu".

Judas Priest w początkowej fazie swojej kariery mieli pewne problemy z perkusistami - zmieniali się praktycznie na każdym albumie. Dopiero Dave Holland, który dołączył do zespołu pod koniec lat siedemdziesiątych dłużej zagrzał miejsce za bębnami. Wkrótce, w połowie lat 80. zespół ogarnął kryzys, związany z bardziej komercyjnym charakterem ówczesnej muzyki grupy. Dopiero płyty Ram It Down i przede wszystkim Painkiller pozwoliły wrócić im na sam szczyt. Na tym drugim albumie pojawił się nowy członek Judas Priest, Scott Travis, genialny perkusista, grający wcześniej w Racer-X. W 1992 Halford zdecydował się opuścić zespół i kontynuować karierę solową. Pozostali członkowie zwerbowali Tima Owensa na stanowisko wokalisty, ale wydane z nim albumy Jugulator i Demolition oraz koncertówka Live Meltdown nie odniosły większego sukcesu (aczkolwiek Owens zjednał sobie wielu fanów). Gitarzysta Glenn Tipton postanowił w międzyczasie wydać solowy album Baptizm of Fire, który nagrał z takimi sławami jak Cozy Powell czy John Entwistle (obaj niestety już nie żyją). W 2003 roku do zespołu powrócił Halford, z którym w 2005 został wydany album Angel of Retribution. Obecnie zespół pracuje w studio nad kolejną płytą, której nazwa brzmi Nostradamus. Album ten będzie nagrany jako tak zwana metal-opera.

Simon & Garfunkel - amerykański duet kompozytorów - Paul Simon i Art Garfunkel. Paul i Art byli przyjaciółmi już od czasów dzieciństwa, wychowali się w Forest Hills - dzielnicy Nowego Jorku. Uczęszczali do Parsons Junior High School i Forest Hills High School w NY.
Współpracę muzyczną rozpoczęli w 1955 roku pod pseudonimami Jerry Landis (Paul) i Tom Graph (Art). W 1957 roku dokonali swoich pierwszych profesjonalnych nagrań - 'Hey schoolgirl' dla wytwórni Big Records. Debiutancki singiel uplasował się na 49 pozycji na liście Billboard 200.
W 1958 roku Paul rozpoczął edukację na Queens College a Art na Columbia College. Obaj należeli do tego samego bractwa Alpha Epsilon Pi.
W 1963 roku zyskali rozgłos wśród entuzjastów muzyki folkowej (scena Greenwich Village). W tym czasie Simon zapoznał Arta z paroma swoimi kompozycjami utrzymanymi w wyżej wspomnianej stylistyce, min. 'Sparrow' oraz 'Bleecker Street'.
Debiutancka płyta duetu pt. 'Wednesday Morning, 3 A.M.' z 1964 roku nie odniosła sukcesu. Niemniej warto zaznaczyć, że na tym albumie znajdowała się piosenka 'The Sound of Silence' w wersji akustycznej - znak rozpoznawczy duetu.
Po nieudanym debiucie Paul wyjechał do Anglii; koncertował w Londynie oraz prowincjonalnych, folkowych klubach. Pobyt w Wielkiej Brytanii wpłynął kreatywnie na twórczość Paula, czego świadectwem jest kompozycja 'Scarborough Fair/Canticle' - tradycyjna ballada angielska w aranżacji Paula.
W 1966 roku na szczyty list przebojów dotarła 'The Sound of Silence' - kompozycja duetu zagrana tym razem przez zespół studyjny Boba Dylana.
W tamtym czasie Simon i Garfunkel byli najpopularniejszym duetem na świecie. Ich popularność osiągnęła apogeum wraz z wydaniem ścieżki dźwiękowej do kultowego 'Absolwenta' z Dustinem Hoffmanem w roli głównej.
Ostatnim wspólnym dziełem obu muzyków była 'Bridge over Troubled Water' , płyta wydana w 1970 roku.
Obecnie Paul i Art są zaangażowani w solowe projekty.
W 2003 roku duet otrzymał Nagrodę Grammy za całokształt twórczości. Ponadto Simon & Garfunkel należą do Rock and Roll Hall of Fame.

Członkowie:

-Paul Frederic Simon: wokal, gitara, gitara basowa, pianino
-Art Garfunkel: wokal, gitara, pianino

Dyskografia:

-Wednesday Morning, 3 A.M. (1964)
-Sounds of Silence (1966)
-Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966)
-Bookends (1968)
-Bridge over Troubled Water (1970)

Nagrody: min.

-Cztery Nagrody Grammy 68/70/03
-Brit Award 1977

Simon & Garfunkel - Scarborough Fair/Canticle http://pl.youtube.com/watch?v=XEhAXQ5QQzs



Środa, 3 lipiec 2002
184 dzień roku.

wschód słońca 4:20, zachód 21:00, dzień trwa 16:40
wschód księżyca 23:59, zachód 12:28
Imieniny: Anatola, Jacka, Mirosławy  
Zodiak: Rak

POZOSTAŁO :

63 dni do końca wakacji
82 dni do końca lata
181 dni do końca roku

MOTTO DNIA:

Rozwój jakości ludzi powinien być początkiem każdego programu jakości w
ogóle.
Edward Deming

WYDARZYŁO SIĘ:

1883
Urodził się Franz Kafka
Franz Kafka (1883-1924), pisarz austriacki pochodzenia żydowskiego urodzony w
Pradze, był z wykształcenia prawnikiem, z zawodu zaś urzędnikiem
ubezpieczeniowym. W swoich utworach przesiąkniętych absurdem i groteską
przedstawiał dramatyczny konflikt jednostki z bezduszną machiną urzędniczą,
będący metaforą sytuacji egzystencjalnej człowieka we współczesnym świecie.
Za życia pisarza ukazały się jedynie nowele takie jak "Wyrok", "Przemiana"
(1916), "Kolonia karna" (1919) i "Głodomór" (1924). Kolejne, bardzo
nowatorskie formalnie utwory Kafki, ukazały się dopiero po jego śmierci. Do
kanonu literatury światowej wszedł przede wszystkim osławiony "Proces"
(1925), opowiadający o tragicznych losach anonimowej, samotnej postaci Józefa
K., zagubionego w absurdalnym, zdehumanizowanym świecie. Utwór był dwukrotnie
przenoszony na ekran - w 1962 r. przez Orsona Wellesa i w 1993 r. w
gwiazdorskiej obsadzie przez Davida Jonesa. Inne słynne powieści Kafki
to "Zamek" (1926) i "Ameryka" (1927). W latach 1910-1923 pisarz prowadził
ponadto dzienniki, również opublikowane pośmiertnie.

1971
Zmarł Jim Morrison, założyciel legendarnej grupy The Doors
Jim Morrison (właśc. James Douglas Morrison, 1943-1971) studiował w szkole
filmowej w Los Angeles, przerwał jednak naukę i w 1965 r. założył grupę The
Doors jako autor piosenek i wokalista. Grupa zyskała światowy rozgłos, a z
czasem status zespołu kultowego dzięki niezwykłej ekspresji muzycznej i
śmiałym, prowokacyjnym tekstom Morrisona, inspirowanym m.in. poezją
modernizmu. Lider przykuwał uwagę na koncertach swoją niecodzienną, teatralną
interpretacją piosenek, nasuwająca skojarzenia m.in. z szamanizmem. Koncertom
grupy towarzyszyły często skandale, kończące się aresztowaniami muzyków.
Zespół wydał kilka płyt, m.in. "The Doors" (1967), "Strange Days"
(1967), "Waiting For The Sun" (1968) i "L.A. Woman" (1971), z muzyką z
pogranicza rocka i bluesa, czasem wzbogaconą o elementy jazzu. Jim Morrison
wydał też dwa tomiki swoich poezji. Muzyk zmarł 3 lipca 1971 r. w Paryżu na
zawał serca. Jego grób na cmentarzu Pere-Lachaise jest do dziś miejscem
pielgrzymek fanów z całego świata.

1802
Urodził się Ignacy Domeyko, powstaniec i geolog

1928
Urodził się Jan Machulski, aktor i reżyser

1944
Zmarł Adolf Nowaczyński, satyryk i publicysta

1951
Zginął Tadeusz Borowski, pisarz

1962
Urodził się Tom Cruise, amerykański aktor filmowy

1967
W Danii jako pierwszym karaju na świecie wprowadzono podatkek VAT

PRZYDATNE - NIEPRZYDATNE

Fenek

Gatunek z rodziny psów, grupy lisów. Kopie podziemne nory, w których spędza
dzień; nocą poluje na drobne kręgowce. Zamieszkuje pustynie pn. Afryki i Płw.
Arabskiego

KALENDARIUM PRAWNE - 05.07.2002

Upływa termin

- Składka na ubezpieczenia zdrowotne, ubezpieczenia społeczne, deklaracja
rozliczeniowa ZUS DRA od jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i
gospodarstw pomocniczych

PRZEPIS DNIA

Nasz Toddy  

Składniki:
winiak Lux - 20 ml,
Krupnik - 20 ml,
przegotowana gorąca woda - 120 ml,
pół plasterka pomarańczy.

Do kielicha wlać winiak, Krupnik i wodę. Napój powinien sięgać do 3/4
wysokości naczynia. Do środka włożyć pół plasterka pomarańczy.

DOWCIP DNIA

Szukam żony

Dwóch facetów wpada na siebie w centrum handlowym:
- Och, przepraszam pana!
- Nie, nie, to ja przepraszam! Zagapiłem się, bo wie pan, szukam gdzieś tu
mojej żony...
- Ach tak? Ja też szukam swojej żony. A jak pańska żona wygląda?
- Wysoka, włosy płomienny kasztan, ścięte na okrągło z końcówkami
podwiniętymi do twarzy. Doskonałe nogi, jędrne pośladki, duży biust. Była w
spódniczce mini i bluzeczce z pięknym dekoltem. A pańska?
- Nieważne! Szukajmy pańskiej!

ŻYCZĘ MIŁEGO DNIA

Zenek





Nie moge oceniac tlumaczenia, bo jednak nie jestem polskim rzecznikiem
rodowitym (mozna tak przetlumaczyc native speaker?). Moze przeslij
tlumaczenie do jakiegos recenzenta MEN, tam maja ostatnio
wykwalifikowanych fachowcow.

,,niby kołacz, niby chleb''.  W oryginale takich powtórzeń nie ma.
/Koláč/ to chyba ciastko, ale tego nie jestem pewien; w każdym razie
nie chleb.  Może jakiś specjalny rodzaj ciasta? -- nigdy nie
rozróżniałem wypieków, nawet po polsku.


To okragla drozdzowka - z makiem, serem bialym, powidlami, masa
orzechowa itp. lub kombinacja powyzszego, np.
http://www.domapek.cz/vyrobky/vyr_18.jpg

Tez to znaczy ogolnie wypiek jak polskie "ciasto".

Nie jestem pewien, czy rumu nie należy tłumaczyć na wódkę: w Polsce
rum nie jest narodowym trunkiem pitym powszechnie, a w Czechach jest.
Na razie jednak zostawiłem rum.


Dobry trop! Jestesmy narodem piwoszy, ale jak juz ktos zostal nalogowcem
i chial sie szybko upic, to kupowal sobie rum (tuzemský rum - rum
krajowy z burakow cukrowych), ktory nalezal do najtanszych mocniejszych
trunkow. W polskiej kulturze mozna zastapic wodka. Jezeli jednak opisuje
zdarzenia w Czechach, to mozna zostawic rum.

Ale za największy grzech pani Krzysztoń uważam wers ,,Ty będziesz
spędzać noce z swym frajerem'', bo to zmienia intencję utworu.  


Musze bronic pani Krzyszton, bo ona te piosenki tylko spiewa(la),
tlumaczyl je ktos inny. Patrze teraz na plyte Czas bez skarg i jest

Co do merytum, prawdopodobnie masz racje, ale ja tak naprawde nie wiem,
jak dokladnie rozumiec polskie slowo "frajer". W czeskim jest w
doslownym tlumaczeniu "bedzies sie calowala z obcym panem".

Ten
frajer absolutnie nie może być swój.  Wydaje mi się, że już lepszym
tłumaczeniem frazy /s cizím pánem/ byłoby ,,z cudzoziemcem''.  A może
,,z obcym rozkazodawcą''?


Nie wiadomo, kim jest ten "obcy pan". A nawet nie powiedziano, do kogo
poeta mowi per ty. Kto "ty" bedziesz sie calowala z obcym panem? Czy to
narratora zona? Kochanka? A moze ojczyzna? (Pamietamy przeciez serdeczne
pocalunki Brezniewa z Honeckerem lub Husakiem.)

Nawet przez chwile szukalem, kiedy tak naprawde powstala piosenka
Jeřabiny, bo linijka "a národ němý tlučou oficíři" mogla oznaczac albo
fakt, ze spokojne panstwo/narod najechalo wojsko okupacyjne, albo juz ta
linijka mogla sie odnosic do wiosny i lata 1969, zwlaszcza sierpnia 1969.

W kwietniu 1969 bowiem doszedl do mocy Gustáv Husák, ktory zastapil
Alexandra Dubčeka (poczatek normalizacji) i szczytem byly duze
demonstracje w sierpniu 1969. W 1968 roku podczas protestow przeciwko
okupacji zginely 72 osoby (pierwszego dnia 58 osob), podczas
demonstracji w sierpniu 1969 roku podczas demonstracji z okazji
pierwszej rocznicy zginelo 5 osob, tylko ze wtedy "porzadek" zrobily juz
czechoslowackie sily zbrojne (policja, armia, Lidové milice [odpowiednik
ZOMO] i nowe specjalne jednostki "przeciwdemonstracyjne").

Piosenka zostala wydana jeszcze w Czechoslowacji w 1969 r. na plycie
"Bratříčku, zavírej vrátka", to znaczy w okresie, kiedy jeszcze
wydawnictwa nie zostaly "odzyskane" (u nas bylo prawie wszystko
upanstwiowione, prywatny sektor byl zerowy, dlatego "odzyskiwanie" szlo
bardzo szybko). Piosenka bowiem raczej odnosi sie tylko do okupacji oraz
wczesnego okresu po okupacji, raczej nie uwzglednia poczatek
normalizacji. Na jesieni 1969 wyszla plyta Rakovina (tylko ze juz w
Monachium).

Ludek


------------------------------------------------------------





Olga Bończyk
miejsce urodzenia: Wrocław, Polska
data urodzenia: 1968-01-16

Artystka, która równie mocno jak z aktorstwem, związana jest również ze śpiewem. Jej występy aktorskie bardzo często w łączą umiejętności sceniczne, z wokalnymi. Występowała miedzy innymi w Operetce Warszawskiej (1993) oraz w teatrach: Rampa na Targówku (1997-99, 2003-2004), Muzycznym "Roma" (2000-2001), Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego (2004) i muzycznym Kompania Primavera (2005).

Jest absolwentką wydziału wokalno-aktorskiego na Akademii Muzycznej we Wrocławiu, w 1999 roku wzięła udział w koncercie "Debiuty" podczas XXXVI Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. Rok później po raz pierwszy pojawiła się na ekranie w jednym z odcinków serialu "Twarze i maski", gdzie zagrała aktorkę śpiewającą w lokalu.

Już w roku 2001 pojawiła się w serialu "Na dobre i na złe", w którym gra doktor Edytę Kuszyńską, byłą partnerkę Jakuba Burskiego, która swoim pojawieniem burzy spokój rodzinny bohatera odgrywanego przez Artura Żmijewskiego. W serialu gra, już szósty rok z rzędu, nadal.

W roku 2002 Bończyk pojawiła się jako Hether w niezależnej produkcji "Duch Gór". W roku 2003 widzimy ją w czternastoodcinkowej opowieści o codziennym życiu sympatycznej rodziny "Zrozumieć świat". Rok później aktorka występuje w serialu "Czego się boją faceci czyli seks w mniejszym mieście", gdzie wciela się w Agatę, a w roku 2005 aktorka pojawia się jako Kasia w serialu "Pensjonat pod Różą".

Aktorka udziela się również w dubbingach. Jej głos można usłyszeć w "Księżniczce Łabędzi", "Złodzieju z Bagdadu", "Herkulesie", "Królu Lwie" czy w "Księciu Egiptu".

Olga Bończyk ma również spory dorobek sceniczny. Wystąpiła w spektaklach "Myszy, koty, niedźwiedzie ..." (1998), "Bracia Krwi" (1999), w roku 2000 pojawiła się w roli Gigi w "Miss Sajgon" w Teatrze Roma, w 2003 wystąpiła jako Agnieszka Osiecka w "Wielkiej Wodzie". Rok później Bończyk wcieliła się w Esterę w "Sztukmistrzu z Lublina", a w 2005 wystąpiła w spektaklu muzycznym "Kofta" w Teatrze Buffo w Warszawie. W roku 2007 premierę miał spektakl muzyczny "George & Ira Gershwin", a także "Swing".

Aktorka jest również gospodynią programu kulinarnego w TVP2 "SpaczneGo!".

Olga Bończyk, po wielu staraniach, w roku 2002 wydała również płytę pod tytułem "Piosenki z klasą", a jej repertuar to piosenki filmowe w polskich tłumaczeniach. Wcześniej, w roku 2001 aktorka nagrała płytę kolędową pt: "Kolędy Olgi Bończyk".

Olga Bończyk w październiku 2006 została ambasadorem projektu "Dźwięki Marzeń", realizowanego przez Fundację Grupy TP, której celem jest natychmiastowa rehabilitacja dzieci, które urodziły się z wadą słuchu.

Aktorka przez osiem lat była żoną aktora Jacka Bończyka. Rozstali się w 2003 roku. Niedawno rozpadło się również jej drugie małżeństwo.

Wybrana filmografia:

Pensjonat pod Różą (serial) (Pensjonat pod Różą) - 2004 ..... Katarzyna
Mamy Cię (serial) (Mamy Cię) - 2004 ..... Olga Bończyk ("0-700 zgłoś się")
Serce gór - 2004 ..... Heather
Sindbad: Legenda siedmiu mórz (Sinbad: Legend of the Seven Seas) - 2003 ..... Marina (głos w wersji polskiej)
Tytus, Romek i A'Tomek wśród złodziei marzeń - 2002 ..... Dziewczynka (głos)
Duch gór - 2002
Księżniczka na ziarnku grochu (Princess and the Pea) - 2002 ..... Marianna (polska wersja językowa)
Na dobre i na złe (serial) (Na dobre i na złe) - 1999 ..... Edyta Kuszyńska

-------------------y-------------------------b--------------r--

,,Przeminęło z wiatrem” Uwielbiam, ubóstwiam. Vivien Leigh – według mnie najpiękniejsza aktorka zeszłego stulecia i Clark Kent. Jak na tamte czasy świetnie zrobiony. Nawet po tylu latach robi wrażenie.
,,Arszenik i stare koronki” świetna komedia z Carym Grantem, który dowiaduje się nagle, ze jego ciotki, dwie przemiłe starsze panie w przerwach miedzy robieniem na drutach trują swych gości (jeśli uznają ich za samotnych i nieszczęśliwych) winem z arszenikiem, następnie zakopują ich w piwnicy..
,,Zabić Drozda” z Gregorym Peckiem. Historia Prawnika, który musi bronić czarnoskórego mężczyznę oskarżonego o gwałt na białej kobiecie..
,,Dwunastu gniewnych ludzi” z 1957 roku. Dwunastu zamkniętych w jednym pokoju mężczyzn (ława przysięgłych) musi wydać wyrok śmierci na chłopaka. Żeby był prawomocny, decyzja musi zostać podjęta jednogłośnie. Jeden z nich ma wątpliwości.. W roli głównej Henry Fonda
,,Noc Żywych trupów” - z 1968 roku. Ten film nawet teraz potrafi przerazić, mimo iż nakręcony był prawie czterdzieści lat temu.. Jego ponowna ekranizacja z 1990 roku była o wiele słabsza.
,,Dziecko Rosemary” Kultowy Film Polańskiego z 1968 roku (jak Noc żywych trupów). Mia Farrow i John Cassavetes w rolach głównych. Młode małżeństwo wprowadza się do nowego mieszkania. Mili z początku sąsiedzi wydają się coraz bardziej podejrzani.
,,Nawiedzony dom” z 1963 roku. Zdaje się, ze w latach dziewięćdziesiątych zrobili remake tego filmu, ale ten czarno biały ma świetny klimat. Jak tytuł wskazuje, horror. Treść? Kiedyś to było coś nowego, teraz.. Cóż. Profesor sprowadza kilka osób obdarzonych zdolnościami parapsychicznymi do nawiedzonego domu..
,,Piraci” Polańskiego z 1986 roku. Może nie taki totalny staroć, ale.. Walter Matthau w roli kapitana reda (to jedyny film, w jakim zniosłam tego aktora). Wśród obsady możemy również zobaczyć Władysława Komara. Kapitan Red i jego pomocnik żeglując na tratwie po oceanie trafiają na hiszpański okręt. Starypirat podżega załogę do buntu..
Egzorcysta z 1973 roku.. Tego reklamować nie muszę.. Mała dziewczynka nawiedzona przez szatana. Max von Sydow jako ojciec Merrin
,,Nieustraszenie pogromcy wampirów” rok produkcji – 1967. Scenariusz i reżyseria – Roman Polański. W roli Alfreda – Roman Polański ;p O treści? Stary mistrz i jego młody uczeń na tropie transylwańskich wampirów. Czarna komedia.
Skrzypek na dachu – 1971. Cud miód i orzeszki. Mój ukochany musical ( dorwałam go na dvd i chyba zaraz włączę po raz setny). Codziennie życie żydowskiego mleczarza, ojca pięciorga córek. Fenomenalny Topol w roli Tevyego. I oczywiście, przebój ,,Gdybym był bogaty”..
Deszczowa piosenka - rok 1952, Gene Kelly, który śpiewa i tańczy w deszczu.. Wszyscy kojarzą, prawda? :>

Czerwone Gitary – polski zespół muzyczny, założony przez Jerzego Kosselę i Henryka Zomerskiego 3 stycznia 1965 roku, w kawiarni "Crystal" w Gdańsku Wrzeszczu.

W pierwszym składzie występowali jeszcze Bernard Dornowski, Krzysztof Klenczon i Jerzy Skrzypczyk. Pod koniec 1965 odszedł Henryk Zomerski, a jego miejsce zajął Seweryn Krajewski. Swoje największe sukcesy zespół osiągnął w pierwszych 5 latach istnienia. W 1966 grupa wydała swój debiutancki album To właśnie my, który sprzedano w liczbie 160 000 egzemplarzy. W marcu 1967 r. zespół opuścił założyciel i pierwszy lider J.Kossela. W maju 1967 zespół nagrał swoją drugą płytę długogrającą Czerwone Gitary 2 sprzedaną w rekordowej ilości 240 000 sztuk. W tym samym roku Seweryn Krajewski otrzymał na Festiwalu w Opolu Nagrodę Polskiej Federacji Jazzowej za debiut kompozytorski. W 1968 ukazał się kolejny album Czerwone Gitary 3 (sprzedaż 220 000 egzemplarzy), a zespół zdobył pierwsze wyróżnienie w Opolu za "Takie ładne oczy". W styczniu 1969 grupa otrzymała trofeum „MIDEM” w Cannes we Francji, przyznawane za największą liczbę sprzedanych płyt w kraju, z którego pochodzi wykonawca. Takie samo trofeum otrzymał wtedy zespół „The Beatles”. Czasopismo "Billboard" przyznało grupie specjalną nagrodę dla najpopularniejszego zespołu. W czerwcu – główna nagroda na Festiwalu w Opolu za piosenkę „Biały krzyż”. W 1970 roku z grupy odszedł ówczesny lider, Krzysztof Klenczon.

W 1970 został nagrany longplay Na fujarce, uznawany przez niektórych krytyków muzycznych za najlepszy w historii zespołu. W 1971 r. ukazał się kolejny długogrający album Spokój serca – najbardziej zróżnicowany stylistycznie (kolejna Złota Płyta). Na IX KFPP w Opolu piosenka "Płoną góry, płoną lasy" spotkała się z gorącym przyjęciem publiczności. Czerwone Gitary wróciły na szczyty list przebojów. Grupa koncertowała z sukcesami m.in w NRD i ZSRR. W 1974 zespół nagrał album Rytm Ziemi. W 1976 ukazały się dwa longplaye: Port piratów oraz świąteczny Dzień jeden w roku

W latach 80. zespół zniknął z polskiej estrady na kilkanaście lat. W tym czasie grał w USA oraz w dawnych ZSRR i NRD. W 1991 r. nastąpił wielki i tryumfalny powrót zespołu na 25-lecie. W 1997 roku z CZG odszedł kolejny lider, Seweryn Krajewski. W 1998 zespół wydał nową płytę, pt ...jeszcze gra muzyka, pierwszą od 24 lat. W roku 2005 zespół obchodził jubileusz 40-lecia. Z tej okazji wydał nową płytę Czerwone Gitary OK, a piosenka z tej płyty "Senny szept" zdobyła 4 miejsce na Festiwalu Jedynki w Sopocie.
Czerwone Gitary w lipcu 2007

W 2007 roku Czerwone Gitary występowały w składzie:

* Jerzy Skrzypczyk
* Jerzy Kossela
* Henryk Zomerski
* Mieczysław Wądołowski
* Marek Kisieliński
* Arkadiusz Wiśniewski

Muzycy zespołu [edytuj]

* Jerzy Skrzypczyk - perkusja, śpiew (1965 -)
* Jerzy Kossela - gitara, śpiew (1965 - 1967, 1991 - 1993, 1999 -)
* Henryk Zomerski - instrumenty klawiszowe, gitara basowa, śpiew (1965, 1999 -)
* Mieczysław Wądołowski - śpiew, gitara akustyczna (1997 -)
* Marek Kisieliński - gitara, instrumenty klawiszowe, śpiew (2004 -)
* Arkadiusz Wiśniewski - śpiew, gitara basowa (2003 -)
* Bernard Dornowski - śpiew, gitara, gitara basowa (1965 - 1999)
* Seweryn Krajewski - śpiew, gitara, gitara basowa (1965 - 1997)
* Krzysztof Klenczon - śpiew, gitara (1965 - 1970)
* Dominik Konrad - flet, gitara, śpiew (1970)
* Ryszard Kaczmarek - gitara basowa (1972 - 1977)
* Jan Pospieszalski - gitara basowa (1977 - 1979)
* Wojciech Hoffmann - gitara (1997 - 2000)
* Dariusz Olszewski - gitara, śpiew (2000 - 2004)
* Arkadiusz Malinowski - gitara basowa, wokal (1999 - 2003)

Marek Michał Grechuta (ur. 10 grudnia 1945 w Zamościu, zm. 9 października 2006 w Krakowie) – polski piosenkarz, poeta, kompozytor i malarz, z wykształcenia architekt. Interesował się także rzeźbą i filozofią.

Jego twórczość określa się zazwyczaj mianem łagodnej formy progresywnego rocka z silnymi wpływami jazz rocka (szczególnie we wczesnym okresie twórczości), piosenki autorskiej lub poezji śpiewanej.

Biografia :
Tablica na rodzinnej kamienicy Grechuty w Zamościu
Rynek w Opolu - gwiazda Marka Grechuty

Marek Grechuta od najmłodszych lat uczył się gry na fortepianie. Ukończył zamojskie I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Zamoyskiego. Po przeprowadzce do Krakowa podjął studia architektoniczne na Politechnice Krakowskiej. Spotkał tam Jana Kantego Pawluśkiewicza, z którym założył Kabaret Architektów Anawa (z francuskiego en avant - naprzód), który wkrótce się przeobraził w zespół towarzyszący mu na występach. Grechuta debiutował w 1967 roku zdobywając drugie miejsce na Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie. W 1968 roku na VI KFPP w Opolu zdobył nagrodę dziennikarzy za piosenkę Serce, a rok później na VII KFPP jedną z głównych nagród (Nagroda TVP) za piosenkę Wesele. Z zespołem Anawa nagrał dwie swoje pierwsze płyty – Marek Grechuta & Anawa z 1970 roku oraz Korowód z 1971. W tym roku na IX KFPP w Opolu Grechuta zdobył główną nagrodę za piosenkę Korowód. W 1971 r. Grechuta opuścił zespół Anawa i założył inny zespół o nazwie WIEM (W Innej Epoce Muzycznej). Z zespołem tym nagrał dwa albumy – Droga za widnokres oraz Magia obłoków. Pięć lat później ponownie zaczął współpracę z Pawluśkiewiczem i pisanie muzyki do tekstów Witkacego. W 1977 r. na XV KFPP w Opolu jego piosenka Hop – szklankę piwa zdobyła Nagrodę Grand Prix, również na tym festiwalu przez Krystynę Jandę wykonywana była piosenka Guma do żucia, skomponowana i ze słowami Marka Grechuty. Grechuta był również wraz z Krzysztofem Jasińskim i Janem Kantym Pawluśkiewiczem, współautorem musicalu Szalona lokomotywa, według Stanisława Ignacego Witkiewicza. W 1976 r. Marek Grechuta rozpoczął współpracę z Piwnicą pod Baranami, która trwała blisko 10 lat. W 1979 roku nagrał płytę z pieśniami do słów poety Tadeusza Nowaka. W 1984 roku wspólnie z Krystyną Jandą nagrał płytę "W malinowym chruśniaku". Kolejną płytę wydał w 1986 roku. Przyniosła ona przebój Wiosna, Ach to Ty. W 1989 roku wydał płytę Krajobraz pełen nadziei. W roku 2003 wspólnie z grupą Myslovitz wykonał cover ich przeboju Kraków który znalazł się na dwupłytowym albumie The Best of Myslovitz. Piosenka Marka Grechuty Dni których nie znamy jest hymnem klubu piłkarskiego Korona Kielce. W roku 2006 na 43 KFPP w Opolu Marek Grechuta został uhonorowany Grand Prix tego festiwalu (Nagroda Prezesa TVP).

Od 1970 r. był żonaty z Danutą, miał syna Łukasza – absolwenta Akademii Sztuk Pięknych.

Marek Grechuta wziął udział w programie Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie, w którym poruszano sprawę zaginięcia jego syna w 1999 roku. Syn odnalazł się po 8 miesiącach.
Grób Marka Grechuty w Alei Zasłużonych Cmentarza Rakowickiego w Krakowie

17 października 2006 r.[1][2] został pochowany w Alei Zasłużonych Cmentarza Rakowickiego w Krakowie. Pogrzeb poprzedziła msza święta w Kościele Mariackim. Podczas Mszy artyści Piwnicy pod Baranami zaśpiewali Przychodzimy, odchodzimy i Dezyderata. Gdy trumna z ciałem Marka Grechuty opuszczała bazylikę rozległy się oklaski, którym towarzyszyła melodia piosenki artysty Ocalić od zapomnienia. Od bramy Cmentarza Rakowickiego trumnę Marka Grechuty nieśli jego przyjaciele z Piwnicy pod Baranami m.in.: Grzegorz Turnau, Jan Kanty Pawluśkiewicz, Zbigniew Preisner. Nad grobem Jan Kanty Pawluśkiewicz odczytał wiersz napisany przez Leszka Aleksandra Moczulskiego.

W pogrzebie Grechuty uczestniczyli m.in.: Grzegorz Turnau, Mirosław Czyżykiewicz, Jacek Zieliński, Anna Szałapak, Jacek Wójcicki, Artur Rojek, Leszek Wójtowicz i prezydent Krakowa Jacek Majchrowski.

Za wybitne zasługi dla kultury polskiej i za osiągnięcia w działalności artystycznej Marek Grechuta został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

9 października 2007, w pierwszą rocznicę śmierci artysty, na Cmentarzu Rakowickim odsłonięto jego pomnik. Uroczystość poprzedził przemarsz korowodu złożonego z przyjaciół poety i miłośników jego twórczości.

Breakout - polski zespół bluesrockowy, założony 1 lutego 1968 roku.

Historia :

W jego skład weszło większość muzyków grupy Blackout. Pierwszymi członkami grupy byli: Tadeusz Nalepa (gitara, harmonijka ustna, śpiew), Mira Kubasińska (śpiew), Janusz Zieliński (gitara basowa), Krzysztof Dłutowski (organy) oraz Józef Hajdasz (perkusja).

Debiut grupy przypadł na luty 1968 roku podczas pierwszej edycji Musicoramy. Już w kwietniu tegoż roku został przyjęty nowy basista Michał Muzolf. W czerwcu zespół odbył trasę koncertową po krajach Beneluksu. Po powrocie do kraju stał się jednym z najważniejszych polskich zespołów rockowych. W listopadzie zagrali kilka koncertów w Polsce. W styczniu i lutym roku 1969 ich piosenka "Gdybyś kochał, hej!" dotarła do pierwszego miejsca radiowej listy przebojów.

W 1969 roku ukazała się pierwsza płyta zespołu Na drugim brzegu tęczy, którą nagrali już bez Krzysztofa Dłutowskiego, ale za to z Włodzimierzem Nahornym, który zagrał na saksofonie i flecie. W sierpniu został przyjęty na miejsce gitarzysty basowego Piotr Nowak, jednak już na początku 1970 roku zastąpił go Józef Skrzek. W tym okresie zespół również rozstał się z Franciszkiem Walickim, współtwórcą sukcesów grupy.

W roku 1970 grupa coraz częściej była krytykowana przez media za muzykę pro-zachodnią i długie włosy. W końcu doprowadziło to do całkowitego zakazu emitowania utworów w radiu i telewizji. Jednak w marcu udało się nagrać płytę 70a. Rok później zespół wydał jedną z najlepszych płyt - Blues w składzie Tadeusz Nalepa (śpiew, gitara), Dariusz Kozakiewicz (gitara), Tadeusz Trzciński (harmonijka ustna), Jerzy Goleniewski (gitara basowa), Józef Hajdasz (perkusja). W 1972 roku zespół nagrał kolejną płytę Karate. Po nagraniu płyty do zespołu dołączył na krótko wokalista Jan Izbiński. W 1973 roku odchodzi z zespołu Włodzimierz Nahorny, a muzycy nagrywają płytę solową Miry Kubasińskiej Ogień.

W latach 1973 - 1975 zespół jeździł na koncerty do ZSRR, NRD i Holandii.

Już w roku 1974 roku zespół nagrał kolejną, piątą już płytę Kamienie w składzie: Tadeusz Nalepa (gitara, harmonijka ustna, śpiew), Winicjusz Chróst (gitara), Zdzisław Zawadzki (gitara basowa), Wojciech Morawski (perkusja). 21 listopada 1974 roku zespół otrzymał "Złotą Płytę" za album Karate. Przez cały rok 1975 dochodziło do wielu zmian personalnych w zespole, ale już na początku kolejnego roku zawiązał się skład: Mira Kubasińska (śpiew), Tadeusz Nalepa (gitara), Zbigniew Wypych (gitara basowa), Bogdan Lewandowski (instrumenty klawiszowe), Andrzej Tylec (perkusja), który nagrał wspólnie płytę NOL. Na kolejną płytę zespół czekał do roku 1979, kiedy to z Romanem "Pazurem" Wojciechowskim nagrali płytę Żagiel Ziemi, która była jedną z tryptyku olimpijskiego przygotowanego na letnie Igrzyska Olimpijskie 1980 roku w Moskwie, a równolegle w okrojonym składzie nagrali płytę ZOL.

Zespół oficjalnie istniał do roku 1982, kiedy to lider zespołu Tadeusz Nalepa rozpoczął karierę solową. Do dnia dzisiejszego zespół był reaktywowany jeszcze wiele razy z okazji wielu imprez i koncertów.

19 czerwca 2007 roku w Rzeszowie odbył się I Festiwal Breakout ku pamięci Miry Kubasińskiej i Tadeusza Nalepy.

22 sierpnia 2008 roku w Cieszanowie miała miejsce druga edycja Breakout Festiwalu.



Janis Joplin (ur. 19 stycznia 1943 w Port Arthur (Teksas) w USA, zm. 4 października 1970 w Los Angeles) – amerykańska piosenkarka rockowa, soulowa i bluesowa, najczęściej wiązana z szeroko pojętym stylem psychodelicznego rocka (hipisowski rock) i blues rocka. Choć kariera artystyczna piosenkarki trwała zaledwie kilka lat, przeszła ona do legendy gatunku i ciągle uznawana jest za jedną z najbardziej wpływowych postaci współczesnej kultury masowej. Joplin karierę rozpoczęła w 1962 występami w klubach.
W 1966 dołączyła jako wokalistka do mało znanego zespołu bluesrockowego Big Brother & the Holding Company. Wkrótce jej nieco skrzeczący, lecz bardzo ekspresyjny i o dużych możliwościach głos, stał się sygnaturą zespołu, z którym wydała dwa albumy. Do statusu gwiazdy podniósł Janis Joplin występ z zespołem na festiwalu rockowym Monterey Pop Festival w 1967 roku. W grudniu 1968 artystka rozstała się z zespołem i rozpoczęła karierę solową, wspomagana przez utworzone w tym celu efemeryczne grupy: Kozmic Blues Band, a następnie Full Tilt Boogie Band. Kolejne dwa albumy, wydane pod nazwiskiem artystki (drugi już pośmiertnie), stały się również klasykami psychodelicznego rocka, balansując na pograniczu muzyki soul i bluesa. Janis Joplin wystąpiła również na słynnym festiwalu rockowym w Woodstock w 1969.
Seria znakomitych utworów, w tym przeboje "Piece of My Heart", "Try (Just a Little Bit Harder)" i "Me and Bobby McGee" (kompozycja Krisa Kristoffersona), humorystyczny utwór a cappella "Mercedes Benz", czy brawurowa interpretacja "Summertime" George'a Gershwina, weszły na trwałe do kanonu rocka. Janis Joplin związana była z ruchem hippisowskim. Krótkie lata jej kariery wypełnione były alkoholowymi, narkotycznymi i obyczajowymi ekscesami, przeplatanymi kuracjami odwykowymi. Zmarła na krótko przed wydaniem swojej drugiej solowej płyty, Pearl, 4 października 1970 roku w pokoju numer 105 w Hotelu Landmark w Hollywood, gdzie wówczas mieszkała. Przyczyną zgonu było ostre zatrucie heroinowo-morfinowe w wyniku wstrzyknięcia nadmiernej dawki. Ciało Janis Joplin poddano kremacji, a prochy zostały rozsypane w Kalifornii nad Oceanem Spokojnym.
Joplin była osobą biseksualną[1]. W latach sześćdziesiątych była związana z piosenkarką Janis Ian.
W grudniu 2005 r. w warszawskim Teatrze Roma odbyła się premiera monodramu muzycznego "Moja mama Janis" w którym wykorzystano 16 piosenek artystki, na tę okazję po raz pierwszy przetłumaczonych na język polski przez Daniela Wyszogrodzkiego i Maciejkę Mazan. Główną rolę w monodramie gra i piosenki Joplin śpiewa Jolanta Litwin-Sarzyńska.
W 1995 roku Janis Joplin została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.

Co o niej sądzicie? Znacie jej piosenki? Słyszeliście o niej?

Może tych panów umieszcze w tym temacie, żeby nie robić 2 kolejnych:

Freddie Mercury - Farrokh Bulsara (prawdziwe imię i nazwisko), urodzony 5 września 1946 w Stone Town na wyspie Zanzibar. Wokalista rockowy, grający na instrumentach klawiszowych i okazyjnie na gitarze. Artysta był chory na AIDS i zmarł 24 listopada 1991 w Londynie. Uczył się w szkole z internatem i właśnie tam zaczęto nazywać go Freddie. Pierwszy zespół w jakim grał to The Hectics. Interesował się sportem oraz teatrem. W 1964 wyjechał do Anglii wraz z rodziną. Było to dla niego wielkie wydarzenie i bardzo się cieszył z przeprowadzki do Europy. Najpierw skończył technikum potem studia grafiki. W 1968 roku poznał członków zespołu Smile Briana Maya i Rogera Taylora. Pod ich skrzydłami rozpoczął karierę muzyczną, śpiewał głównie covery (Preslaya, Hendrixa). W 1970 roku dołączył do grupy Sour Milk Sea. Po rozpadzie zespołu dołączył do ekipy Smile, która zmieniła nazwę na Queen. Bardzo dużą wagę przywiązywał do swojego wizerunku. Właśnie dlatego zmienił nazwisko. Zespół zaczął się rozwijać i kwitnąć po utworze Bohemian Rhapsody, którego autorem był Freddie. Na scenie był on żywy i energiczny. Dzięki temu bardzo szybko polubiła go publiczność. Najsłynniejszym koncertem w historii jest Live at Wembley Stadium. W 1982r. kiedy Queen poszło w całości na urlop rozpoczął karierę solową. W 1985r. wydał swój pierwszy solowy album Mr. Bad Guy. Poza pojedyńczymi wykonaniami album okazał się komercyjną porażką. Kolejna płyta Barcelona była wielkim wydarzeniem, którą nagrał z Montserrat Caballé.
Zapisał się w historii jako jeden z najlepszych wokalistów świata. Mimo choroby, która nim zawładnęła jego entuzjazm i zaangażowanie w muzyce nie zmalało. Jednak choroba wyniszczała go powoli i było to widać w ostatnich latach jego życia szczególnie w występach na żywo w 1990 roku. Przy albumie Queen Innuendo był w tak krytycznym stanie, żey nie dał rady wystąpić w teledysku The Show Must Go On zespołu Queen. Współpracował z wieloma artystami. Na scenie czuł się jak ryba w wodzie. Każdy jego koncert był niepowtarzalny. Za swój sposób śpiewania na żywo, styl bycia i charakterystyczny wizerunek pokochały go miliony i nie rozstały się z nim w dniu śmierci ponieważ jego utwory zarówno nagrane w Queen jak i solowo do dzisiaj rozbrzmiewają. Jest to na pewno dowód na to, że Freddie Mercury to legenda muzyki.
Albumy:
~Mr. Bad Guy
~Barcelona
~The Freddie Mercury Album
~Freddie Mercury - Remixes
Piosenki:
Love kills
In my defence
Last performance
I was born to love you
The Great Pretender

Odrazu wyprzedzam pytanie nie nie dało się mniej napisać
_________________________________________________

Brian May - urodzony 19 lipca 1947 w Londynie. Jest gitarzystą i wokalistą rockowym. Również współzałożyciel legendarnego zespołu Queen. Posiada doktorat z fizyki obecnie rektor Uniwersytetu Johna Moore'a w Liverpoolu.
Przygodę z muzyką rozpoczął w wieku 5 lat. Już wtedy grał na pianinie. W wieku 7 lat wziął w dłonie swoją pierwszą gitarę. W wieku 16 lat wraz z ojcem zbudował swoją pierwszą gitarę elektryczną ponieważ nie było go stać na kupno. Mimo iż była ona z totalnie amatorskich materiałów towarzyszyła mu w karierze muzyka przez dłuugie lata. Oprócz tego dzięki talentowi Briana możnabyło z niej usłyszeć dźwięki i melodie niepowtarzalne.
Początkowo grał w licealnej kapeli, później do Left Handed Marriage. Wraz z kolegą Timem Staffelem założyli zespół Smile, który po dołączeniu do ekipy Freddiego Mercury'ego w 1971 roku przekształcił się w Queen. Równo z karierą Queen szła na boku jego kariera solowa. Po śmierci Mercury'ego Brian May poświęcił się karierze solowej. W Polsce wystąpił w 1996 roku oraz 1998.
Dyskografia:
~Starfleet Project
~Back to the light
~Resurrection
~Live at the Brixton Academy
~Another World
~Furia
Piosenki:
Too much love will kill you
Love of my life
Back to the light
Last horizon
That will be the day

60 lat temu urodził się Bob Marley



6 lutego przypada 60. rocznica urodzin Boba Marleya, jamajskiego wokalisty, muzyka reggae, walczącego swymi piosenkami o wolność i sprawiedliwość na świecie, a także o zjednoczenie Afryki.

"Afrika Unite" to tytuł koncertu, który 6 lutego odbędzie się w etiopskiej stolicy Adis Abebie, gdzie już od tygodni gromadzą się tłumy wielbicieli Marleya.

Bob Marley przyszedł na świat we wsi Nine Maile nieopodal miasta Saint Anns na Jamajce. Jego ojcem był biały oficer armii brytyjskiej (Marley nigdy go nie poznał), a matka jamajską wieśniaczką. Rodzina przeniosła się do stolicy Jamajki - Kingston, zamieszkali w dzielnicy slumsów - Trenchtown. Marley znalazł pracę jako spawacz i w tym właśnie czasie założył swój pierwszy zespół.

W 1962 roku Marley nagrał w studiu swój pierwszy singiel "Judge Not". Pierwsze nagrania Marleya, takie jak "Put It On", "Ten Commandments" oraz "Love and Affection", opowiadały o świecie ulic Trenchtown, o zdesperowanych chuliganach i ulicznikach. W tym czasie zaczął krystalizować się skład Weilersów - grupy, która współtworzyła później sławę Marleya.

W lutym 1966 roku Bob Marley poślubił czarnoskórą wokalistkę Ritę Anderson i przeniósł się do Delaware w USA (pracował tam jako kelner, asystent w laboratorium, kierowca wózka widłowego na nocnej zmianie w magazynie oraz monter w fabryce). Zagrożony poborem do wojska i wysłaniem na wojnę do Wietnamu, Bob Marley powrócił na Jamajkę.

W kwietniu 1966 roku Jamajkę odwiedził król Etiopii - Hajle Selasie I (którego życie opisał Ryszard Kapuściński w "Cesarzu"). Hajle Selasie znany także pod imieniem Ras Tafari był czczony jako prorok przez rastafarian - członków ruchu religijnego, który łączy tradycje biblijne z elementami wierzeń afrykańskich. Rastafarianizm to nie tylko religia, ale także specyficzny styl życia (np. marihuana uważana jest tu za święte ziele). Marley zaangażował się w ten ruch. Rastafarianie wierzą, że Afrykanie są narodem wybranym. Marley śpiewał właśnie o idei powrotu Afrykanów z ziemi wygnania i wyzysku - Babilonu (czyli świata Zachodu) do ziemi wolności - Afryki.

W połowie lat 60. kształtował się nurt, który dziś określany jest jako reggae - szybka, rytmiczna muzyka z wyrazistym rytmem. Weilersi mieli wielki udział w rozpropagowaniu tej muzyki. W 1968 r. Marley ostatni raz obciął włosy. Potem już zawsze nosił długie dredy, fryzurę typową dla rastafarian.

3 grudnia 1976 r. siedmiu napastników z bronią wpadło do domu artysty w Kingston, raniąc Marleya, jego żonę i menedżera Dona Taylora. Po zamachu Marley przeniósł się na Florydę. W 1977 r. stwierdzono u niego nowotwór i usunięto mu palec u nogi, informując media, że odniósł kontuzję podczas gry w piłkę nożną.

Światową sławę zapewniły Marleyowi płyta "Exodus" z 1977 r. Kolejnym sukcesem była "Kaya" z 1978r., zawierająca kompozycje o miłości. Następne krążki to "Babylon By Bus" i "Survival". Zarejestrowana na niej "Zimbawe" stała się pieśnią afrykańskich bojowników w wolność. W tym też roku wydano ostatnią płytę The Wailers z Bobem - "Uprising".

Latem 1980 r. nowotwór znów dał znać o sobie, gdy artysta zasłabł podczas joggingu w nowojorskim Central Parku. Ostatni koncert Marleya odbył się 23 września 1980 r. w Pittsburgu. Po koncercie muzyk poddany został badaniom lekarskim, które ujawniły raka płuc i żołądka oraz wielki guz w mózgu.

Zmarł 11 maja 1981 roku. Pochowano go na Jamajce. W ostatnich miesiącach media obiegła wiadomość, że żona Marleya, Rita, chce przenieść jego prochy z Jamajki do Etiopii. Powoływała się na wolę muzyka, którego marzenia zawsze związane były z Afryką. Wobec protestów fanów Rita wycofała się z tego projektu.

Tymczasem w Adis Abebie od kilku tygodni gromadzą się tłumy, które ściągnęły na uroczystości 60. rocznicy urodzin Marleya. Organizatorzy spodziewają się, że na niedzielny koncert może przybyć nawet 300 tys. ludzi.

Rząd Etiopii uhonoruje Marleya pomnikiem na jednej z popularnych alej stolicy i parkiem jego imienia w górach Entoto.

Istnieli ledwo kilka lat, do dziś pozostali jednym z najważniejszych symboli Wielkiej Brytanii.
Musieli zrezygnować z koncertowania, bo krzyki widowni zagłuszały aparaturę nagłaśniającą. Do dziś pozostali w sercach milionów fanów.

Zjawisko pod nazwą The Beatles miało być eksperymentalnym projektem dwóch szkolnych kolegów – Paula McCartneya i Georga Harrisona z Liverpoolu. Dwaj nastolatkowie stworzyli coś, co wymknęło się spod kontroli. Wszystko zaczęło się na początku lat 60., gdy w ich stronę skierowane zostały oczy i uszy całego świata. Tak zaczęła się globalna histeria, której końca wciąż nie widać.



Pod okiem agenta

Słynną czwórkę z Liverpoolu tworzyli basista Paul McCartney, pierwszy gitarzysta George Harrison, perkusista Ringo Starr i najsłynniejszy z nich, drugi gitarzysta John Lennon. Trudno wskazać, który z nich był wokalistą, gdyż wszyscy muzycy znakomicie radzili sobie za mikrofonem.

Nowy zespół był objawieniem XX wieku. Choć ostatnie piosenki nagrali w 1969 roku, do dziś plasują się na najwyższych miejscach rankingów światowych przebojów. Na całym świecie sprzedali ponad miliard płyt i wszystko wskazuje na to, że nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa.

Szaleństwo zaczęło się w 1963 roku od wydania albumu "Please Please Me". Winylowa płyta osiągnęła status platyny, a piosenki niemal natychmiast znalazły się na pierwszych miejscach list przebojów. Beatlesi zaskoczyli cały świat mocnym i ostrym, jak na tamte czasy, graniem. Dla jednych stali się idolami i wzorem do naśladowania (długie włosy, frywolny styl bycia), inni krytykowali ich za pogwałcenie wszelkich zasad moralnych. Grupa była na tyle kontrowersyjna, że zainteresowała się nią amerykańska CIA. Powód? W trosce o młodzież z USA próbowano uniemożliwić zespołowi pierwszą trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych. Agentom widocznie zabrakło haków na idoli, bo muzycy polecieli za ocean w 1964 roku.

Cena sławy

Trasa koncertowa po Ameryce przerodziła się w prawdziwą histerię. Beatlesi byli pierwszym zespołem, który zapełnił Shea Stadium w Nowym Jorku, bijąc wszelkie rekordy frekwencji. Koncert rockowy obejrzało 55 tysięcy widzów, choć prawdopodobnie mało kto słyszał, co muzycy grali. Muzycy już wcześniej skarżyli się, że piski fanów są głośniejsze niż najmocniejsza w tamtych czasach aparatura nagłaśniająca, a perkusista wyznał, że rytm rozpoznaje obserwując, jak podskakują pozostali członkowie zespołu. Niebawem gwiazdorzy definitywnie zawiesili działalność koncertową i skupili się na działalności studyjnej.

W tym czasie powstał jeden z największych hitów grupy – "Yeasterday". Melodia grana do dziś przez większość stacji radiowych na świecie objawiła się McCartneyowi we śnie.

Nad zespołem wielokrotnie zbierały się też czarne chmury. W 1966 roku John Lennon udzielił niefortunnego wywiadu, w którym stwierdził, że jego zespół jest popularniejszy od samego... Jezusa. Na znak protestu tysiące ludzi na całym świecie niszczyły ich płyty, pod adresem rockandrollowców padały też pogróżki.

Początek końca

Zamknięcie w studiu rzuciło nowe światło na muzykę Beatlesów. Apogeum popularności przyniosła im płyta zatytułowana po prostu "The Beatles" z 1968 roku. Longplay, zwany również The White Album, rozszedł się w rekordowym nakładzie i dziewiętnastokrotnie przekroczył status platyny. Zespół zafundował fanom ponad 90 minut dojrzałego grania, a największą sławę zyskały hity "Ob-La-Di Ob-La-Da", "Cry Baby Cry" czy "Back in the U.S.S.R".

Niespodziewanie w 1969 roku zespół opuszcza John Lennon. Grupa jako oficjalną przyczynę rozpadu podaje śmierć menadżera Briana Epsteina, bez którego Beatlesi nie potrafili dalej poukładać kariery. Ostatnie nadzieje na reaktywację legendy rocka zostały rozwiane po śmierci Johna Lennona w 1980 roku. Gitarzysta został zastrzelony przed swoim nowojorskim domem przez niezrównoważonego szaleńca. W 2001 roku zmarł George Harrison.

Do dziś z solowym repertuarem koncertuje Paul McCartney. Najwierniejsi fani w sercach mają jednak całą czwórkę z Liverpoolu.

Źródło: Laif

To pierwszy album w historii polskiej muzyki rozrywkowej, który zdobył status Złotej Płyty. W czterdziestą rocznicę nagrania "Dziwny jest ten świat" ukazuje się winylowa reedycja najsłynniejszej płyty Czesława Niemena.

12 kwietnia 1967 roku Czesław Niemen i grupa Akwarele weszli do warszawskiego studia Polskich Nagrań. Nagrywali cały tydzień, dzień po dniu. Tylko wieczorem 13 kwietnia wszyscy razem poszli na koncert The Rolling Stones w Sali Kongresowej.

Wcześniej Niemen nagrywał z Niebiesko-Czarnymi, był z jednym wokalistów grupy. "Dziwny jest ten świat" - jego pierwsza płyta autorska - był zarazem pierwszą polską płytą rockową, przy której nagrywaniu wykorzystano tak bogate instrumentarium. Zaangażowano zespół smyczkowy i grupę muzyków sesyjnych z Polskiego Radia, w tym wybitnego saksofonistę Janusza Muniaka. W chórkach śpiewały Alibabki. Przy konsolecie siedział mistrz Wojciech Piętowski, realizator dźwięku m.in. płyty "Astigmatic" Krzysztofa Komedy.

"Dziwny jest ten świat" uważana jest za największe osiągnięcie kompozytorskie Niemena, on sam w wywiadach nazywał ja swoją "firmową" piosenką. Doczekała się wersji angielskiej "Strange is this world", w której nagraniu wzięli udział m.in. Józef Skrzek i Antymos Apostolis.

- Niemen, który był człowiekiem skłóconym z rzeczywistością, buntownikiem wyprzedzającym swoją epokę, chciał napisać protest song - wspomina basista pierwszego składu Akwarel Paweł Brodowski, dziś naczelny "Jazz Forum". "Tekst napisałem pod wpływem przeżyć, obserwowania ludzi i świata. Od kilku lat nosiłem się z zamiarem, żeby w sposób bardzo sugestywny wyśpiewać ludziom prawdę, z której niekiedy nie zdają sobie sprawy. Używamy wielkich, ogromnych słów protestu przeciwko wojnie, nie zastanawiając się jednocześnie nad tym, co się dzieje wśród nas na co dzień; nie zdajemy sobie sprawy, że nieraz ludzie zabijają się wzajemnie słowami..." - tłumaczył Niemen w tekście na okładce płyty.

- Kiedy przystępowaliśmy do nagrywania tej piosenki, nie mieliśmy pojęcia, w czym bierzemy udział. Nagraliśmy wersję instrumentalną, Alibabki nałożyły chór, na koniec Czesław dograł śpiew. I zrobił to tak, że nas przygniotło! Kiedy skończył, w studiu zapanowała kompletna cisza, która trwała wieki - wspomina Brodowski.

Na całym albumie tylko dwie kompozycje nie są autorstwa Niemena. To "Jeszcze swój egzamin zdasz" ze słowami Marka Gaszyńskiego i muzyką Mariana Zimińskiego oraz "Wspomnienie" Juliana Tuwima z muzyką Marka Sarta. - Na początku trochę się krzywiliśmy. Wydawało nam się, że to jest taka trochę knajpiana piosenka, z nieco konfesjonalnym wyznaniem do dziewczyny. Myśleliśmy, że kompletnie nie będzie pasować do "Dziwny jest ten świat". Okazało się jednak, że była to druga najpopularniejsza piosenka z albumu - mówi Brodowski.

Premiera koncertowa płyty odbyła się latem 1967 roku w Opolu, gdzie za wykonanie tytułowej piosenki Niemen dostał nagrodę prezesa Radiokomitetu Włodzimierza Sokorskiego. W trakcie tego koncertu padły pamiętne słowa: "Panie inżynierze, proszę nie kręcić gałkami, ja się sam będę miksował". Niektórzy odczytali to jako pychę młodego artysty, a Niemen po prostu był perfekcjonistą.

Do sklepów płyta trafiła we wrześniu. A już w 1968 roku jako pierwsza w historii polskiej muzyki rozrywkowej osiągnęła status Złotej Płyty. Została nagrana w wersji mono. Wznawiając płytę, Niemen przerobił ją w studiu na stereo, ale nie brzmiała już tak dobrze. Dlatego obecne wznowienie winylowe będzie w mono.



"Dziwny jest ten świat" jest już drugim winylem wydanym przez Polskie Nagrania w serii "Czarne perły". Niedługo wznowione zostaną m.in. "Ewa Demarczyk śpiewa piosenki Zygmunta Koniecznego", "Novi Singers Sing Chopin", "Blues" Breakoutu, płyty SBB, Dżambli, Klanu, Trzech Koron, Dżemu.

gazeta.pl

plyta magiczna - zelazna pozycja w plytotece kazdego szanujacego sie melomana

Trzy godziny z Leonardem Cohenem w Warszawie

Leonard Cohen, kanadyjski pieśniarz i poeta, wystąpi 1 października na koncercie w Warszawie - poinformował w poniedziałek przedstawiciel agencji Adamiak Jazz, reprezentującej organizatorów wydarzenia.

Koncert Cohena odbędzie się na warszawskim Torwarze, potrwa prawie trzy godziny, bilety są już w sprzedaży - poinformowali organizatorzy.

Leonard Cohen urodził 21 września 1934 r. w Montrealu. Pochodzi z zamożnej, żydowskiej rodziny o rodowodzie litewskim. Jest absolwentem wydziału humanistycznego Uniwersytetu McGill w rodzinnym mieście, gdzie studiował od 1951 do 1955 r.

W czasie studiów zdobył prestiżową nagrodę McNaughton Prize, przyznawaną za osiągnięcia literackie. Rok po uzyskaniu dyplomu wydał swój pierwszy tomik poezji, zatytułowany "Let Us Compare Mythologies". W kolejnych latach pisał i publikował wiersze. Wydał także powieść "The Favorite Game" (1963).

Szukając inspiracji w kulturze śródziemnomorskiej, wyjechał w 1960 r. do Grecji, gdzie spędził kilka lat na wyspie Hydra. To właśnie tam napisał swoje najbardziej znane utwory, m.in. powieść "Beautiful Losers" i kultową piosenkę "Bird On A Wire".

Gdy debiutował jako piosenkarz (w 1968 r.), miał już 33 lata i był uznanym w swym środowisku poetą.

Często zmieniał miejsce zamieszkania. Mieszkał w Londynie, Nowym Jorku, w Nashville. "Sam jestem hotelem" - powiedział o sobie po latach. Niestały w związkach z kobietami, wsławił się głośnymi romansami m.in. z piosenkarkami Joni Mitchell i Janis Joplin (tę ostatnią upamiętnił w piosence "Chelsea Hotel").

Od lat związany jest z buddyjskim klasztorem zen na górze Mt. Baldy (koło Los Angeles), gdzie znalazł spokój ducha i uwolnił się od dręczących go przez całe życie ataków depresji.

"Cierpiałem na depresję i bardzo istotna część mojej aktywności poświęcona była walce z nią. Naprawdę próbowałem wielu rzeczy - wielu filozofii, wielu narkotyków, wielu kobiet. Szukałem ratunku w piciu i w sztuce. Ale nic mi nie pomagało. Do czasu, kiedy zostałem mnichem w klasztorze i zamknąłem się przed światem na kilka lat" - wyznał artysta, który przyjął w klasztorze imię Jikan ("Cichy").

W opinii Cohena, życie w klasztorze daje "poczucie wielkiego komfortu". "Przede wszystkim przez cały dzień nie trzeba podejmować żadnych decyzji. Rozlega się dźwięk dzwonka lub kołatki i trzeba iść tam, gdzie trzeba iść. Trzeba wypełnić swoje obowiązki" - opowiadał pieśniarz w jednym z wywiadów.

W Polsce Cohen jest od wielu lat bardzo popularny. Gdy w 1985 r. przyjechał na koncert do naszego kraju, olbrzymie hale koncertowe, mieszczące wielotysięczne widownie, wypełniły się po brzegi. Wizyta artysty przebiegała w atmosferze prawdziwej sensacji.

Cohen ma na swoim koncie kilkanaście albumów muzycznych, m.in. "The Songs Of Leonard Cohen" (1968), "Live Songs" (1973), "New Skin For The Old Ceremony" (1974), "Various Positions" (1985), "I'm Your Man" (1988), "Ten New Songs" (2001). W 2003 z rąk Gubernatora Generalnego Kanady otrzymał Order Of Canada, najwyższe odznaczenie kanadyjskie, przyznane mu za wybitny wkład w rozwój kanadyjskiej kultury.

Źródło: muzyka.onet.pl

Bob Marley, właśc. Robert Nesta Marley (ur. 6 lutego 1945, zm. 11 maja 1981) – jamajski muzyk, który rozpropagował muzyczny styl reggae inspirując się gatunkiem ska, związany z ruchem rastafarian.
Spis treści

* 1 Biografia
* 2 Dzieci
* 3 Przekonania polityczne i religijne
* 4 Dyskografia
* 5 Płyty wydane pośmiertnie
* 6 Zobacz też
* 7 Linki zewnętrzne

Biografia

Bob Marley urodził się 6 lutego 1945 r. we wsi Nine Miles w Saint Ann na Jamajce. Jego ojciec, Norval Marley, był białym oficerem armii brytyjskiej, a matka, Cedella Booker, jamajską piosenkarką i pisarką. 10 lutego 1966 Bob ożenił się z Ritą Anderson.

Jego życie było aktywne, lecz bardzo krótkie. Zmarł w wyniku przerzutów choroby nowotworowej do płuc i mózgu. Inwazja nowotworu zaczęła się od stopy, na palcu której wykryto czerniaka złośliwego. Doradzano mu amputację palca, ale odmówił z powodu rastafariańskich przekonań – "Rastafarianie nie tolerują amputacji. Nie pozwolę się rozczłonkować". Marley wierzył, że jego wiara zapewni mu wieczne życie, pomimo nowotworu (ostatecznie jednak palec u nogi został amputowany). Był także przekonany, że lekarze to sami oszuści, którzy udają, że mają moce szamańskie. Brał także pod uwagę, że amputacja wpłynie na jego zdolności do tańca oraz na jego karierę w momencie, kiedy był blisko wielkiego sukcesu. Był operowany w celu wycięcia komórek nowotworowych. Jego choroba była ukrywana przed publicznością.

W 1994 roku Bob Marley został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.

Dzieci

Bob Marley miał 13 dzieci: troje ze swoją żoną Ritą, adoptował dwoje dzieci Rity z innych związków, a ośmioro pochodzi z jego związków z innymi kobietami:

* Imani Carole Marley, ur. 22 maja 1963 z Cheryl Murray
* Sharon Marley, ur. 23 listopada 1964 adoptowana córka Rity
* Cedella Marley, ur. 23 sierpnia 1967 z Ritą
* David "Ziggy" Marley, ur. 17 października 1968 z Ritą
* Stephen Marley, ur. 20 kwietnia 1972 z Ritą
* Robert "Robbie" Marley, ur. 16 maja 1972 z Pat Williams
* Rohan Marley, ur. 19 maja 1972 z Janet Hunt
* Karen Marley, ur. 1973 z Janet Bowen
* Stephanie Marley, ur. 17 sierpnia 1974 adoptowana córka z pozamałżeńskiego związku
Rity
* Julian "Capps" Marley, ur. 4 czerwca 1975 z Lucy Pounder
* Ky-Mani Marley, ur. 26 lutego 1976 z Anitą Belnavis
* Damian Marley, ur. 21 lipca 1978 z Cindy Breakspeare
* Makeda Marley, ur. 30 maja 1981 z Yvette Crichton

Przekonania polityczne i religijne

Marley był szeroko znany z poświęcenia się Rastafari, który poznał dzięki swojej żonie, Ricie. Pobierał nauki od Mortimera Plannera, uznanego jako jednego z ideologów tej religii. Był de facto misjonarzem rastafari (jego działania i teksty piosenek sugerują, że czynił to w pełni świadomie), przyczynił się do zwrócenia uwagi międzynarodowej na tę religię.

Jako rastafarianin, Bob Marley był wielkim obrońcą używania marihuany jako sakramentu. Na okładce albumu Catch a Fire widnieje jego zdjęcie, na którym pali dużego blanta z marihuaną. Zastosowanie marihuany do rozwoju duchowego jest wzmiankowane w wielu utworach.

Przed śmiercią Bob Marley przystąpił do Ortodoksyjnego (Prawosławnego) Kościoła Etiopskiego. Przez cały poprzedni rok matka Marleya, Cedella Booker usiłowała nakłonić go, aby przystąpił do Kościoła, lecz Bob odmawiał, mówiąc: Jestem ochrzczony przez ogień. Jednak przekonany że zostały mu tylko dwa tygodnie życia zgodził się na chrzest i przystąpienie do Ortodoksyjnego Kościoła Etiopskiego. Ceremonia odbyła się w hotelu Wellington, a przystąpił do niej Bob Marley, jego żona Rita, oraz ich dzieci. Ceremonii przewodniczył Abuna Izaak. Bob Marley otrzymał wówczas imię Berhane Sellasje, oznaczające Światło Świętej Trójcy. Niektórzy rastafarianie uważają, że symbolika tego imienia ujawnia się w nagraniach Boba Marleya, ich zdaniem niemal każdy utwór rozświetlany jest światłem darów Ducha Świętego i inspiracji pochodzącej od Boga.

Dyskografia

Jako The Wailers

* Catch a Fire (1972/3)
* Burnin' (1973)

Jako Bob Marley & The Wailers

* Natty Dread (1974)
* Live! (1975), rec. at the London's Lyceum
* Rastaman Vibration (1976)
* Exodus (1977)
* Kaya (1978)
* Babylon By Bus (1978)
* Survival (1979)
* Uprising (1980)

Płyty wydane pośmiertnie

* Confrontation (1983)
* Legend (1984)
* Rebel Music (1986)
* Talkin Blues (1975/92)
* Natural Mystic (1995)
* Soul Almighty (1996)
* Dreams of Freedom (1997)
* Chant Down Babylon(1999)
* One Love - The Very Best (2001)
* Live At Roxy (2003)
* Bob Marley And The Wailer's - Gold (2005)
* Africa Unite The Singles Collection (2005)
* Songs Of Freedom
* Mellow Moods (2007)

zaczerpniete w wikipedii

Kochani!

Z bólem serca zmuszona by?am dokona? przegl?du swoich ksi??ek i wybra? kilka tych, które nie b?d? mog?y ze mn? d?u?ej ?y?, bo zabrak?o dla nich miejsca :/. Gdzie indziej szuka? dobrych i opieku?czych r?k, które mog?yby si? nimi zaopiekowa?, je?li nie w?ród komparatystów? . Ksi??ki rozdaj?, nie sprzedaj?, wi?c zastanówcie si? czy czego? z poni?szej listy nie chcecie. Decyduje kolejno?? zg?osze?. Warunkiem otrzymania ksi??ki/ ksi??ek jest odbiór na wyJontkowej górce (prosz? o jak najszybsze zg?aszanie si?)

Oto lista:

Zenon Klemensiewicz, Historia j?zyka polskiego,Warszawa 1976
Maria Mayenowa, Poetyka teoretyczna, 1979
Literatura O?wiecenia, M. Klimowicz (ma?y)
Literatura Pozytywizmu, H. Markiewicz (ma?y)
Literatura Romantyzmu, A. Witkowska (ma?a)
Julian Krzy?anowski, Sztuka s?owa, 1972
Problemy teorii literatury (2),1987
A. Ma?li?ski, Humanizm w sztuce 1978
Spotkania z literatur?, Ireneusz Opacki, Lecho? i polskie mity, 1993 (takie ma?e opracowanie)
F. de Saussure, Kurs j?zykoznawstwa ogólnego (bo tego ju? nigdy, nigdy )
M. Proust, W poszukiwaniu straconego czasu, W stron? Swana, 1956 (?adne wydanie)
S. Sawicki, Poetyka, interpretacja, sacrum,1981
Teoria bada? literackich za granic?, Antologia,1981
H. Markiewicz, Pozytywizm,1978 (du?y)
Wanda Markowska, Mity greckie,1962
Lektury polonistyczne, ?redniowiecze-renesans-barok, tom 1, 1994
Werner Jaeger, Wczesne chrze?cija?stwo i grecka paideia, 2002
Cz. Hernas, Barok, 1972 (du?y) i ma?y te? 
Kleiner, Maci?g, Zarys dziejów literatury polskiej, 1974
J. Ziomek, Literatura odrodzenia, 1987 (ma?y)
T. Woje?ski, Historia literatury polskiej, 1948
H. Kurkowska, S. Skorupka, stylistyka polska, 1959
S. Jerschina, Z. Libera, E. Sawrymowicz, Literatura polska okresu romantyzmu, 1974 (stary podr?cznik do liceum) i Historia literatury polskiej okresu romantyzmu, tych samych autorów z 1957r
L. M. Bartelski, Polscy pisarze wspó?cze?ni 194401970, 1972
A. Milska, Pisarze polscy,1968 (w dosy? op?akanym stanie)
Glosariusz od staro?ytno?ci do pozytywizmu. Materia?y do kszta?cenia literackiego w szkole ?redniej, 1992
Literatura polska w szkole ?redniej, praca zbiorowa, Warszawa 1990
J. Litwin, Rozmy?lania humanistyczne, 1982
Z. Najder, Nad Konradem,1965
T. Kostkiewiczowa, J. S?awi?ski, ?wiczenia z poetyki opisowej, 1961
R. Matuszewski, Polska literatura wspó?czesna,antologia, 1973
Bibliografia publikacji Wydawnictwa Literackiego
J. Tokarski, Fleksja polska, 1973
Z. Klemensiewicz, Podstawowe wiadomo?ci z gramatyki j?zyka polskiego
S. Jod?owski, Podstawy polskiej sk?adni
Maria Cie?la, Mityczna struktura wyobra?ni S?owackiego, 1979:) )
J. Starnawski, ?redniowiecze
W. Trojanowski, Malarstwo w?oskie, 1911 (!!!), z dedykacj? z 1922 roku !
PMLA – Publications of the modern language association of America, March 1956, Vol. LXXI, nr 1.

Charles Simic, Madonny z dorysowan? szpicbródk?
I. Siowa, ?wiat szeroko zamkni?ty
K. Filipowicz, Powiedz to s?owo
MODUS, prace z historii sztuki V
Puszkin, Utwory wybrane 1949 (nieco si? rozpada)
Colin Wilson, Outsider
Dan Bron, Kod L da V.
E. Wata?a, Cuchn?cy Wersal
J. Putrament, Bo?dyn
T. ?opalewski, Kaduk czyli wielka niemoc4

Rozdaj? równie? p?yty winylowe, a w?ród nich – Kabaret starszych Panów, kabaret Tey, piosenki sierpnia 80, Simon & Garfunkel, Grechuta, Edit Piaf, Pink Floyd, troch? klasyki i arii operowych.

Dom ch?tnie znajd? równie? p?yty CD – wszystkie, które nie s? p?ytami oryginalnymi, czyli tak zwane „piraty” – z Rajskiej i domowych kolekcji ró?nych studentów i studentek .

Oraz troch? filmów DVD – kopiowane i oryginalne

Ech, licz? na Was! Na razie zamieszczam tylko na naszym forum, ale je?li nikt si? nie zg?osi puszczam dalej w eter, wi?c prosz? o szybkie decyzje

U?ciski cierpi?tnicze,
A.



40 lat z 4 pancernymi i psem


25 września 1966 roku na małych ekranach zawitała na stałe sympatyczna załoga czołu T-34. Nikt nie spodziewał się, że produkcja nie tylko przetrwa na antenie dekady, ale i wielokrotnie służyć będzie jako argument w politycznych przepychankach.
"Czterej pancerni i pies" kręceni i emitowani byli w trzech seriach w latach 1966, 1969 i 1970. Pilotowy odcinek zaprezentowany został 9 maja 1966 roku, ale na stałe na antenę serial trafił dopiero 25 września. Do 1989 roku 21-odcinkowa opowieść o załodze czołgu "Rudy": "swojskich chłopakach" - Janku Kosie (Janusz Gajos), Gustliku (Franciszek Pieczka), Olgierdzie (Roman Wilhelmi) i Gruzinie Griszy (Włodzimierz Press) oraz owczarku niemieckim – Szariku (granym przez cztery psy, najczęściej Trymera) – powtarzana była praktycznie co roku. Później dzieło reżyserów Konrada Nałęckiego i Andrzeja Czekalskiego według scenariusza osnutego na wątkach powieści Janusza Przymanowskiego stało się argumentem w politycznych przepychankach. Na przemian je piętnowano i wielbiono. Zresztą pisząc o współczesnej recepcji przedsięwzięcia w artykule "Czterej pancerni i Kloss" z 2000 roku Mirosław Pęczak stwierdział: "(...) przez ostatnie lata polski konsument kultury popularnej karmiony był głównie ofertą zachodnią (...). Rychło przekonał się, że uniwersalny kod kultury masowej w gruncie rzeczy charakteryzuje także wytwory rodzime, nawet te, które powstawały w warunkach realnego socjalizmu, tyle że te rodzime mają jedną przewagę: są stad, a w dodatku przez długie lata od momentu pojawienia się obrosły najrozmaitszymi kontekstami. Bywały zatem symbolem komunistycznej opresji. Służyły za dowód na to, że można budować socjalistyczną kulturę masową (...). U zmierzchu PRL stawały się tematem anarchistycznych graffiti i punkowych piosenek".

Kilka miesięcy temu "Czterej pancerni i pies", podobnie jak "Stawka większa niż życie" (nakręcona w latach 1967 – 1968, 18 odcinków przez Andrzeja Konica i Janusza Morgensterna według scenariusza Zbigniewa Safjana i Andrzeja Szypulskiego występujących pod pseudonimem Andrzej Zbych), uznani zostali za zakłamujące historię i ciągle posiadające siłę rażenia agitki poprzedniego ustroju, dla których nie ma miejsca w telewizji publicznej. Ostatecznie miejsce się znalazło na innej antenie i znajdą się zapewne wierni widzowie.

Ci ostatni od samego początku zdawali sobie sprawę, jak bardzo propagandowy charakter ma historia wojennej tułaczka od Sielc do Berlina, a jednak kochali jej bohaterów. Przez lata serial odbierany był przede wszystkim jako forma rozrywki - przygoda łącząca w sobie elementy westernu, kryminału, komedii i melodramatu. Postacie serialu błyskawicznie stały się ikonami masowej wyobraźni i lubiono je zarówno w NRD, jak i w ZSRR. Po raz pierwszy w Polsce można było mówić o fenomenie kultury popularnej. Odtwórcy głównych ról jeździli po kraju, aby spotykać się ze swoimi wielbicielami, tak jak dziś czynią to uczestnicy "Tańca z gwiazdami", czy "M jak miłość". Powstawały Kluby Pancernych. Wznawiano też wydania książki Przymanowskiego. Zapewne nigdy nie dowiemy się, ile rodzin postanowiło nadać swoim czworonogom imię Szarik...



to tak w "tem temacie" dzis w onecie sie pokazało

Tłumaczenia ciag dalszy

RUSSISCHE LIEDER
Na początku lat 70-tych sława Czesława Niemena wyszła za granice Polski. Zainteresowanie tym, że on pisze i wykonuje przejawiały duże firmy wydawnicze Zachodu. Niemiecka filia CBS wystąpiła z inicjatywą wydania albumu ‼Piosenki rosyjskie”. W rzeczy samej, wśród rosyjskich znalazły się i ukraińskie piosenki. Trudno uwierzyć, że poznawszy w dzieciństwie te piosenki, on nie znał białoruskich. Tym nie mniej na wydanej w 1973 roku płycie, białoruskich nie było. Sam album wypadł dość interesująco. To były rzeczywiście ulubione piosenki Czesława Niemena: Wychożu odin ja na darogu”,” Bradiaga”, przy czym wszystkie partie wielogłosu nagrał sam, czym zadziwił niemieckich reżyserów dźwięku.
Nawiasem mówiąc ,piosenka ta w samej rzeczy nazywa się ‼Po dikim stiepjam Zabajkala, a w tej rokowej wersji , którą zrobił Niemen jeszcze w 1968 roku w rzeczywistości nazywała się ‼Bradiaga” czyli ‼Włóczega” – A.K.

Naprawdę to nie był pierwszy album dla CBS. Najpierw został wydany zbiór piosenek w języku angielskim ‼ Strange is This World”, potem album z bardziej skomplikowaną muzyką ‼ Ode to Venus”, a w 1974 roku Niemen został zaproszony na nagrania do USA, jak się potem okazało jego ostatniego ‼amerykańskiego” albumu. CBS wydała na nagranie 60 tysięcy dolarów, Niemen zaprosił Jana Hammera, Michała Urbaniaka. Został nagrany album ‼Mourner’s Rhapsody”, który jednak nie zrobił wrażenia na amerykańskim rynku muzycznym i ten temat amerykańskiej kariery muzyka został zamknięty na zawsze.
Powiem otwarcie, osobiście uważam, że ‼zachodnie” albumy Niemena pozostawiają pewne nieprzyjemne wrażenie parodii. Szczególnie w tych przypadkach, kiedy on ‼prześpiewuje” po angielsku swoje stare piosenki. Oczywiście nie wszystkie jednakowo i głównie odnosi się to do prog -rockowego repertuaru, tradycyjne piosenki niekiedy brzmią nawet nienajgorzej, no choćby angielska wersja ‼Udiwitielen etot mir” czyli Strange is This World”, ale ten materiał z płyt zostawia ciężkie i wymuszone wrażenie. Zupełnie niezrozumiale dlaczego trzeba było przegrywać Marionetki i robić z nich dosyć denerwujące ‼Puppets”? I to samo zrobić z bardziej interesującą piosenką finałową płyty ‼Aerolit”, pamiętacie, więc porównajcie oryginał ‼Smutny Ktoś i biedny Nikt”, a ta opublikowana na albumie ‼ Mourner’s Rhapsody”, mało zrozumiała ‼Search For Love”, której nie ratuje znakomite solo skrzypcowe Michała Urbaniaka ( już wtedy ‼amerykanina”). O samej tytułowej kompozycji po prostu nie chcę mówić, to wypaczona ‼Bema pamięci żałobny rapsod” szczególnie nieprzyjemnie razi, z historycznej perspektywy tępa i brzydka gra perkusisty niejakiego Dave Johnsona i to wtedy, kiedy w Warszawie żył jeszcze Piotr Dziemski. –A.K.
Prawda, znany jest też taki fakt: w 1974 roku Niemena zaproszono do Malme na przesłuchanie jako ewentualnego solistę grupy ‼Blood Sweet & Tears”. Jak później wspominali ludzie bliscy Niemenowi, on sam przyjmował te propozycje bardzo spokojnie i jakieś sprawy zatrzymały go w domu i na odchodzący do Szwecji prom Niemen pomknął już samochodem. Ryzykował, przekraczał prędkość, ale spóźnił się.Słyszałem zupełnie inną wersję, zgodnie z którą on jednak odmówił-A.K.
Prawdopodobnie nie przeżywał : widać tak było sądzone . Dalej robił to co sam chciał.

cdn

To i ja Wam przedstawię zespół stary jak świat, ale mimo wszystko najlepszy w swoim pierwotnym składzie jest to jeden z moich najbardziej ulubionych zespołów zespół legenda QUEEN. Oraz najbardziej przeze mnie ulubiony wokalista Freddie Mercury.

W roku 1968 w Londynie na tablicy ogłoszeń na uczelni Imperial College, Brian May zawiesił notatkę zatytułowaną Mayday. Zapraszał w niej do tworzonej przez siebie grupy muzycznej, pierwszy zgłosił się Tim Staffell (basista i wokalista), drugi Roger Taylor (perkusista). Zespół nazwany zostaje Smile. Staffell odchodzi z zespołu w roku 1970 na swoje miejsce polecając Fredericka Bulsarę (Freddie Mercury). Freddie namawia zniechęconych kolegów do odbudowania grupy i proponuje nazwę QUEEN. Pierwszy koncert tego zespołu odbył się w listopadzie 1970 roku w Ballspark College w Hertford. John Deacon dołączył do zespołu w 1971 roku. Queen początkowo grał heavy metal, wzbogacając go później o niemal operowe elementy. Publiczność przepadała za ekstrawaganckimi strojami Freddiego. Piosenka We Are The Champions została nagrana, aby odeprzeć zagrożenie ze strony wchodzących w modę zespołów punkowych. Singiel z Fat Bottomed Girls i Bicycle Race ściągnął na grupę wścibskie oko prasy z powodu promocyjnego wideo. Do jego nagrania wynajęto stadion na Wimbledonie i zorganizowano wyścig pięćdziesięciu nagich rowerzystek. Jedno z pism muzycznych zamieściło później zdjęcie Freddiego z podpisem Królewna z tłustym zadkiem. Singiel Play The Game był pierwszą próbą z syntezatorami. Ekstrawagancja Freddiego zaczęła przechodzić wszelkie granice, grupa wydała 10000 funtów na przyjęcie, na które wpuszczano gości w pończochach i podwiązkach oraz w odpowiednich szelkach. Singlowi I Want To Break Free towarzyszył wideoklip ukazujący członków zespołu przebranych za kobiety. Na koncercie na rzecz głodujących dzieci w Afryce Queen był gwiazdą, można powiedzieć, że dorównywał mu tylko Bono. Nie ma możliwości abym wymieniła ulubione przez siebie piosenki, musiałabym wymienić WSZYSTKIE. Wymienię tylko kilka: The Show Must Go On, Bohemian Rhapsody, Heaven For Everyone, Radio Ga Ga, Love Of My Life, Who Wants To Live Forever, Killer Queen, We Are The Champions. Po śmierci Freddiego grupa zorganizowała koncert dla życia na stadionie Wembley w Poniedziałek Wielkanocny 1992 roku. Koncert Dla Życia zgromadził największe gwiazdy showbiznesu takie jak Guns’N’Roses, David Bovie, Liza Minneli, Elizabeth Taylor. Terrence Higgins Trust został zasilony kwotą 500000 funtów. Tysiące osób chorych na AIDS skorzystało z ogromnej części wartego 25 milionów funtów majątku Freddiego.

Freddie Mercury a właściwie Frederick Bulsara urodził się 5 września 1946 roku w Zanzibar w Tanzanii. Jego kolejnym miejscem zamieszkania były Indie, a następnie Anglia. Miał około 175 cm wzrostu, czarne włosy i ciemno-brązowe oczy, był kawalerem. Lubił luksusowe życie, schłodzoną wódkę i szampana, lubił indyjskie jedzenie. W roku 1985 Freddie wyznał w gazecie Sun "Och, jestem gejem, zawsze byłem". Śmierć przyjaciela Nicolai Grshanovitcha, skłoniła Go do wyznania "Żyłem dla seksu. Teraz jednak zmierzam w inną stronę. Aids zmienił moje życie. Skończyłem z randkami. Żyję jak zakonnica". Badania dały wynik negatywny, jednak Freddie zrezygnował z szalonych przyjęć i rzucił się do pracy. Jego ulubioną aktorką była Marlin Monroe, a Aretha Franklin jedną z ulubionych przez niego piosenkarek. Kochał balet, operę i koty (miał ich w Swoim domu kilka). Był dyplomowanym Projektantem Grafiki i Sztuki. 23 listopada Freddie wydał ostatnie oświadczenie dla prasy "W związku z trwającą od ponad dwóch tygodni falą domysłów pragnę potwierdzić, iż jestem nosicielem wirusa HIV i choruję na Aids". Zmarł 24 listopada 1991 roku, przyczyną śmierci był AIDS. Był cudownym piosenkarzem obdarzonym wspaniałym głosem. Jego piosenki będą mi towarzyszyć do końca moich dni. Muzyka tego zespołu i głos Freddiego to chyba największa miłość mojego życia.

~ http://www.empik.com/male-rzeczy-muzyka,prod4440035,p
Irena Jarocka. Dla wielu właśnie ona jest ikoną polskiej piosenki. Charyzmatyczna, wrażliwa, przebojowa. Obdarzona głosem o unikalnej, ciepłej barwie, bezbłędnie trafiającym do serc słuchaczy. Wiele płyt wydanych w Polsce i za granicą, dziesiątki przebojów. Ich tytuły każdy wymieni jednym tchem. Kto nie zna „Wymyśliłam Cię” „Motylem jestem” „Gondolierów znad Wisły”, „ Kocha się raz”, ”Nie wrócą te lata”, „Odpływają kawiarenki” czy wielu, wielu innych Jej piosenek?
Irena Jarocka na swoim koncie ma także zagraniczne sukcesy fonograficzne. Płyty wydawane w USA, we Francji w dawnym RFN, ZSRR i w Czechosłowacji. Irena Jarocka debiutowała w 1968 roku na festiwalu w Sopocie piosenką ”Gondolierzy znad Wisły”. Zdobywczyni wielu prestiżowych nagród na światowych festiwalach piosenki, laureatka wielu plebiscytów prasowych i radiowych na najpopularniejszą piosenkarkę roku. Śpiewała u boku takich gwiazd jak Mireille Mathieu, Charles Aznavour, Michael Legrand czy zespół ABBA. Nagrywała płyty dla największych wytwórni na świecie takich jak Phillips, Supraphon, Warner Brothers, Cristal- EMI, Melodia i rodzimych Polskich Nagrań.
Irena Jarocka próbowała także swoich sił jako aktorka. U boku serialowego Stefana Karwowskiego zagrała piękną kusicielkę i piosenkarkę u szczytu kariery, Irenę Orską, w kinowym hicie „Motylem jestem, czyli romans czterdziestolatka”. Była ucieleśnieniem wszystkich cech postaci stworzonej przez reżysera, Jerzego Gruzę. Po latach artystka potwierdziła swe aktorskie umiejętności w Teatrze Polskim w Waszyngtonie grając z powodzeniem, w sztuce Mrożka „Piękny widok”.
W 2007 roku ukazała się na rynku, pisana w formie wywiadu rzeka przeprowadzonego przez Magdalenę Walusiak, autobiografia Ireny Jarockiej pt.„Motylem jestem, czyli piosenka o mnie samej”. Wydana przez wydawnictwo Prószyński i S-ka książka zawiera moc wzruszeń, wspomnień, nieznanych dotąd faktów z życia gwiazdy i mnóstwo pięknych zdjęć.

W tym roku, w październiku ukaże się długo oczekiwana nowa płyta Ireny Jarockiej, będąca efektem współpracy dwóch pokoleń twórców. Na tej płycie spotkali się prawdziwi mistrzowie. Oprócz czterech kompozycji Seweryna Krajewskiego, dwóch Jarosława Kukulskiego, znajdą się na niej utwory młodszej generacji kompozytorów: Adama Abramka i Pawła Sota, Marcina Nierubca i Ilony Europy. Autorami tekstów są Jacek Cygan, a także min. Edyta Warszawska i Katarzyna Jamróz. Nagrania odbywały się w Izabelin Studio a także w USA – w Nowym Jorku i w Filadelfii. Produkcją muzyczną zajęli się Adam Abramek, Paweł Sot, Łukasz Sztaba, Piotr Zygo, a nad całością przedsięwzięcia czuwał Andrzej Puczyński.
Udało im się stworzyć piękną, ujmującą i uwodzicielską muzykę. Pierwsze dźwięki „Nie mijaj życie me” przypominają najlepsze kompozycje Burta Bacharacha, na pozór proste, zaskakują genialnością i kompozytorskim warsztatem. Piosenka wyszła spod pióra Seweryna Krajewskiego. W kilku kolejnych utworach, słychać także pewną nowoczesność, która spotyka się ze swoistą retro elegancją i smakiem, jakiego próżno szukać w dzisiejszych jednodniowych hitach. Piosenki z albumu „Małe Rzeczy” mają szanse zostać w świadomości słuchaczy na dłużej, to płyta, do której każdy z radością wróci, bez względu na porę roku. Znakomity, perfekcyjnie wyprodukowany pop, łączy się z elementami muzyki latynoskiej i stylistyką charakterystyczną dla piosenki francuskiej. Zwieńczeniem płyty jest nowa wersja piosenki, która jest jednym z największych przebojów nie tylko w repertuarze Ireny Jarockiej, ale w całej historii polskiej muzyki rozrywkowej, chodzi oczywiście o „Odpływają kawiarenki”. Zarówno ta piosenka, jak i sama Irena Jarocka nie poddają się czasowi, są wciąż tak samo piękne i niepowtarzalne! „Małe rzeczy” to płyta dla każdego, kto lubi dobrą muzykę z niebanalnym tekstem.

Tracklista

1. Nie mijaj życie me Seweryn Krajewski/Jacek Cygan
2. Nie odchodź, nie Ilona Europa/tłum. Edyta Warszawska
3. Bądź mym aniołem Seweryn Krajewski/ Katarzyna Jamróz
4. Małe rzeczy Adam Abramek, Paweł Sot/Edyta Warszawska
5. To nie nasz błąd Ilona Europa/Ilona Europa
6. Jeszcze nie raz Marcin Nierubiec/Edyta Warszawska
7. No to co Mietek Jurecki/Marek Gaszyński
8. Ty i ja Seweryn Krajewski/Edyta Warszawska
9. Przepraszam Cię Jarosław Kukulski/Edyta Warszawska
10. C’est fini Seweryn Krajewski/Jacek Cygan
11. Taka sama Andrzej Elmann/Andrzej Kuryło
12. Fala Jarosław Kukulski/Jacek Cygan
13. Odpływają kawiarenki Wojciech Trzciński/Jerzy Kleyny
14. Jednodniowe obietnice Andrzej Puczyński/Małgorzata Maliszewska